الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٠ - اجتناب از بديها و گناهان
٣- امام صادق عليه السلام از پدرش امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه:
«الذنوب كلّها شديدة، وأشدّها ما نبت عليه اللحم والدم لأنّه إمّا مرحوم، وإمّا معذّب، والجنّة لا يدخلها إلّاطيّب» [١].
«گناهان همگى سخت هستند، ولى سختترين آنها گناهى است كه بر آن گوشت و خون روييده است، زيرا صاحب گناهان يا آمرزيده است و يا معذّب است، و بهشت را وارد نمىشود مگر كسى كه پاكيزه باشد (و كسى كه در اثر گناه، گوشت و خونش روييده باشد ناپاك شده است).»
٤- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«إنّ العبد ليحبس على ذنب من ذنوبه مأة عام، وأنّه لينظر إلى أزواجه في الجنّة يتنعّمن» [٢].
«بنده براى گناهى از گناهانش، صد سال حبس مىشود در حاليكه او به همسرانش نگاه مىكند كه در بهشت در نعمت هستند.»
٥- ابوبصير مىگويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
«إذا أذنب الرجل خرج في قلبه نكتة سوداء، فإن تاب انمحت، وإن زاد زادت حتّى تغلب على قلبه فلا يفلح بعدها أبداً» [٣].
«زمانى كه انسان گناه مىكند، در قلب او نقطه سياهى پديد مىآيد. پس اگر توبه كرد آن نقطه محو مىشود، و اگر بازهم گناه كرد به آن سياهى افزوده مىگردد تا اينكه بر قلب او غالب گردد و اگر چنين شد ديگر هرگز رستگار نخواهد شد.»
٦- امام صادق عليه السلام فرمود:
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٤٠، ص ٢٤٠، حديث ٣.
[٢] - همان، حديث ٤.
[٣] - همان، ص ٢٣٩، حديث ١٠.