الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٠ - زشتى، سفاهت و ستم

٧- امام صادق عليه السلام روايت مى‌كند كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود:

«إنّ من شرّ عباد اللَّه من تُكْرَه مجالسته لفحشه» [١].

«بدترين بندگان خدا كسى است كه بخاطر بد زبانى و ناسزاگويى او، همنشينى با او ناپسند دانسته مى‌شود.»

٨- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

«شرّ الناس يوم القيامة الذين يُكْرَمُونَ اتّقاء شرّهم» [٢].

«در روز قيامت بدترين مردم كسانى هستند كه بخاطر فرار و دورى از شرارت‌شان، مورد احترام ديگران قرار مى‌گيرند.»

٩- ابوبصير مى‌گويد: امام صادق عليه السلام فرمود:

«من علامات شرك الشيطان الذي لا يشكّ فيه، أن يكون فحّاشاً لا يبالي ما قال ولا ما قيل فيه» [٣].

«از نشانه‌هاى غير قابل ترديد مشاركت شيطان در اخلاق كسى اين است كه ناسزا گو و دشنام دهنده باشد، نه از آنچه خود گفته باكى داشته باشد و نه از آنچه درباره او گفته مى‌شود.»

١٠- امام باقر عليه السلام مى‌گويد كه پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله به عائشه فرمود:

«يا عائشة، إنّ الفحش لو كان مثالًا لكان مثال سوء» [٤].

«اى عائشه! اگر فحش و دشنام، تمثالى بود، قطعاً تمثال بدى مى‌بود.»

١١- سماعه مى‌گويد: وارد بر امام صادق عليه السلام شدم. امام سخن را آغاز