الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨٤

را دنبال نكنيد و كسى كه در خانه‌اش را ببندد و سلاح بر زمين بگذارد، او در امان است.»

٢- در حديث عبدالرحمان بن جندب، از پدرش آمده است كه حضرت على عليه السلام در هر محل كه با دشمنان‌مان برمى‌خورديم، دستور مى‌داد و مى‌فرمود:

«لا تقاتلوا القوم حتّى يبدؤوكم، فإنّكم بحمد اللَّه على حجّة وترككم إيّاهم حتّى يبدؤوكم حجّة اخرى لكم، فإذا هزمتموهم فلا تقتلوا مدبراً، ولا تجهزوا على جريح‌

، ولا

تكشفوا عورة، ولا تمثّلوا بقتيل» [١].

«شما با اين قوم، آغاز به جنگ نكنيد تا آنان شروع كنند زيرا شما بحمد اللَّه بر حق هستيد و حجّت (دليل حقّانيت) داريد، و اينكه شما آنها را وابگذاريد تا آنان شروع به جنگ نمايند، حجّت ديگرى نيز بر ضدّ آنان بدست خواهيد آورد. پس اگر آنان را شكست داديد، فراريها را نكشيد، زخميان را به قتل نرسانيد، كشف عورت نكنيد و هيچ كشته‌اى را مثله ننماييد.»

٣- حفص بن غياث مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام سؤال كردم درباره دو گروه از مؤمنين كه يكى از آن دو باغى و متجاوز و ديگرى عادل بود و گروه عادل گروه باغى و سركش را شكست داد، امام عليه السلام فرمود:

«ليس لأهل العدل أن يتبعوا مدبراً، ولا يقتلوا أسيراً، ولا يجهزوا على جريح، وهذا إذا لم يبق من أهل البغي أحد، ولم يكن فئة يرجعون إليها، فإذا كانت لهم فئة يرجعون إليها فإنّ أسيرهم يقتل، ومدبرهم يتبع، وجريحهم يجاز عليه» [٢].

«براى اهل عدل روا نيست كه فرارى را دنبال كنند، و اسير را به قتل برسانند، و زخمى را بكشند، و اين در صورتى است كه از اهل بغى كسى باقى نماند و گروه‌