الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٦ - حديث شريف
و جلوگيرى نكند. اگر امر چنين باشد كه مىگوئيد، شما با ظالمانى كه اعمال آنها را انجام ندادهايد نبايد مؤاخذه شويد در هنگاميكه لغزش و عذابى در دنيا به آنها نازل شود (در حاليكه در عذاب دنيوى آنها شما هم شريك هستيد و به آتش آنها مىسوزيد).»
٤- ابوسعيد خدرى مىگويد: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«لا يحقرنّ أحدكم نفسه إذا رأى أمراً للَّهعزّ وجلّ فيه حقّ إلّاأن يقول فيه، لئلا يقفه اللَّه عزّ وجلّ يوم القيامة فيقول له: ما منعك إذ رأيت كذا وكذا أن تقول فيه؟ فيقول: رب خفت، فيقول اللَّه عزّ وجلّ: أنا كنت أحقّ أن تخاف» [١].
«وقتى كه يكى از شما چيزى را مىبيند كه براى خداوند در آن حقى است، خود را كوچك نشمارد مگر اينكه درباره آن حق چيزى بگويد تا خدا او را در روز قيامت متوقّف نسازد و به او بگويد: وقتى چنين و چنين را ديدى چه مانع شد كه درباره آن حرفى بزنى؟ در جواب مىگويد: پروردگارا! من ترسيدم و لذا نتوانستم چيزى بگويم. خداوند مىفرمايد: من سزاوارتر بودم كه از من بترسى.»
٥- حضرت على عليه السلام درباره اين قول خداوند: (وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ...) [٢] يعنى: «از مردم كسى است كه جان خود را براى كسب رضاى خدا معامله مىكند.» فرمود:
«إنّ المراد بالآية الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر».
«مراد از آيه، امر به معروف و نهى از منكر است.»
نيز از پيامبر اسلام روايت شده است كه فرمود:
[١] - مستدرك الوسائل، كتاب الامر بالمعروف والنهى عن المنكر، ابواب الامر والنهى، باب ١، حديث ٢٥.
[٢] - سوره بقره، آيه ٢٠٧.