گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٥ - ٣٧ نعمتهاى الهى
نعمتهاى اوست و عذر تقصير به پيشگاه خدا بردن.
آيات و روايات درباره شكر و كفران نعمت فراوان است كه نمونههايى از آيات و روايات در اين زمينه را ذكر مىكنيم:
«وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِى لَشَدِيدٌ»؛ و نيز به ياد آوريد هنگامى را كه پروردگارتان اعلام داشت اگر شكرگزارى كنيد، نعمت خود را) بر شما افزون خواهم كرد و اگر ناسپاسى كنيد، مجازاتم شديد است!». [١]
«وَمَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ»؛ هر كس شكرگزارى كند، تنها به سود خويش شكر مىكند. و آن كس كه كفران كند، (زيانى به خدا نمىرساند)؛ چرا كه خداوند بىنياز و ستوده است».
روايات در اين باب فراوان است كه چند نمونه را مىآوريم:
رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايند:
«اسْرَعُ الذُّنُوبِ عُقُوبةً كُفْرانُ النِّعْمَةِ
؛ گناهى كه زودتر از همه گناهان عقوبتش دامان انسان را مىگيرد كفران نعمت است». [٢]
از امام على عليه السلام روايت شده است:
«سَبَبُ زَوالِ النِّعَمِ الْكُفْرانُ
؛ آنچه باعث زوال نعمتها مىشود كفران است». [٣]
امّا بعضى از نعمتها هست كه انسان از آن غافل است مثل نعمت فراغت، تندرستى، و امنيت. رسول خدا صلى الله عليه و آله در همين مورد فرمودهاند:
«نِعمَتانِ مُكفورَتانِ: الأمنُ والعافِيَةُ
؛ دو نعمت است كه ناديده گرفته مىشود: امنيت و سلامت». [٤]
ناسپاسى نعمت سبب زوال نعمتها مىشود، چون مىدانيم كه خداوند حكيم است؛ نه بىحساب چيزى به كسى مىدهد و نه بىجهت چيزى را از كسى
[١]. سوره ابراهيم، آيه ٧
[٢]. بحارالانوار، ج ٦٦، ص ٧٠
[٣]. غرر الحكم، ج ٤، ص ١٢١
[٤]. خصال، ص ٣٤