گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١ - ٣٦ شناخت حق
مىدادند و نماز مىخواندند و وضوى درست مىگرفتند. على عليه السلام فرمود: آنچه ديدى واقع شد، امّا چرا ما را بر ضدّ دشمن يارى نكردى؟ حسن گفت: در روز اوّل جنگ، غسل كردم و خود را معطّر نمودم و اسلحه را برداشتم، ولى در شك بودم كه آيا اين جنگ صحيح است؟ وقتى كه به محل خَريبه رسيدم شنيدم ندا دهندهاى گفت: اى حسن برگرد زيرا
«القاتِلُ والمقتولُ فى النّار
؛ قاتل و مقتول هر دو در آتشند»، از ترس آتش جهنّم به خانه برگشتم. در روز دوم نيز براى جنگ حركت كردم و همين جريان پيش آمد. امام عليه السلام فرمود: راست گفتى، آيا مىدانى آن ندا دهنده چه كسى بود؟ حسن گفت: نمىدانم. امام فرمود: او برادرت ابليس بود و تو را تصديق كرد كه قاتل و مقتول از دشمن، در آتشهستند، حسن گفت:
اكنون فهميدم كه قوم (دشمن) به هلاكت رسيدند. [١]
امام عليه السلام به حارث هَمدانى فرمود:
«إنَّ الحقَّ لايُعرَفُ بِالرجال، اعْرِفِ الحقَّ تَعْرِفْ أَهْلَهُ
؛ حق با اشخاص شناخته نمىشود، خود حق را بشناس تا پيروان آن را بشناسى». [٢]
خداوند در قرآن مثال جالبى براى حق و باطل مىزند و مىفرمايد: « «... فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْأَرْضِ ...»؛ سرانجام كفها به بيرون پرتاب مىشوند، ولى آنچه به مردم سود مىرساند [/ آب يا فلزّ خالص] در زمين مىماند». [٣]
حق را خداوند تشبيه به آب زلال كرد و باطل را تشبيه به كف روى آب، چرا كه حق هميشه مفيد و سودمند است، همچون آب زلال كه مايه حيات و زندگى است، امّا باطل بىفايده و بيهوده است و همچون كف است كه نه هرگز كسى را
[١]. سفينة البحار، ج ١، ص ٢٦٢
[٢]. مجمع البيان، ج ١، ص ٢١١
[٣]. سوره رعد، آيه ١٧