گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٧ - ٣٣ زهد
٣٣: زهد
حضرت على عليه السلام مىفرمايند:
«أَفْضَلُ الزُّهْدِ إخْفاءُ الزُّهدِ
؛ برترين زهد، مخفى داشتن زهد است». [١]
زهد يك فضيلت اخلاقى و معنوى است كه به معناى دل كندن از دنيا و حركت به سوى منازل آخرت است.
امام على عليه السلام در تعبير جالبى درباره زهد مىفرمايد:
«الزُّهْدُ كُلُّهُ بَيْنَ كَلِمَتَيْنِ مِنَ الْقُرْآنِ: قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ
«لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ، وَ لَاتَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ»
وَ مَنْ لَمْ يَأْسَ عَلَى الْمَاضِي، وَ لَمْ يَفْرَحْ بِالْآتِي فَقَدْ أَخَذَ الزُّهْدَ بِطَرَفَيْهِ
؛ تمام زهد در ميان دو جمله از قرآن است، آنجا كه خداوند مىفرمايد: اين براى آن است كه به خاطر آنچه از دست دادهايد، غمگين نشويد، و به آنچه خدا به شما داده دلبسته و مغرور نشويد، بنابراين هر كس بر گذشته تأسف نخورد و به آنچه در دست دارد دلبسته نباشد، زهد را از هر دو طرف در اختيار گرفته». [٢]
زهد در منطق قرآن و اديان الهى اين نيست كه انسان از ثروت و امكانات دنيا،
[١]. نهجالبلاغه، حكمت ٢٨
[٢]. نهجالبلاغه، حكمت ٤٣٩