گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣ - ١٧ درس توحيد و خداشناسى
١٧: درس توحيد و خداشناسى
حضرت على عليه السلام مىفرمايند:
«اعْجَبُوا لِهذَ الإنْسَانِ يَنْظُرُ بِشَحْمٍ، وَيَتَكلَّمُ بِلَحْمٍ، وَيَسْمَعُ بِعَظْمٍ، وَيَتَنَفَّسُ مِنْ خَرْمٍ
؛ تعجّب كنيد از اين انسان كه با يك قطعه «پى» مىبيند، و با قطعه «گوشتى» سخن مىگويد، و با «استخوانى» مىشنود و از «شكافى» نَفس مىكشد. (يعنى اين كارهاى بزرگ و حياتى را با اين وسائل كوچك انجام مىدهد)». [١]
در واقع اين حديث يكى از درسهاى بزرگ توحيد و خداشناسى است و تعبيرات بسيار عالى و رسا و جملهها حسابشده است. چند موضوع است كه در انسان مهم است يكى چشم است كه مهمترين وسيله ارتباطى انسان با جهان خارج است؛ معلوماتى كه از طريق چشم به دست مىآوريم از همه معلومات ديگر بيشتر است.
وسيله ديگر گوش است كه معمولًا علوم نقلى از طريق آن به انسان منتقل مىشود. سوّمين وسيله زبان است كه وسيله تعليم و تعلّم و انتقال علوم از نسلى به نسل ديگر است، كه اگر زبان نبود تمدن امروزى به وجود نمىآمد.
[١]. نهج البلاغه، حكمت ٨