گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩ - ٩ تباه كردن عمل

٩: تباه كردن عمل‌

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند:

«مَنْ ظَلَمَ أجيراً أَجْرَهُ أَحْبَطَ اللَّهُ عَمَلَهُ وَحَرَّمَ عَلَيْهِ ريحَ الْجَنَّةِ وَإنَّ ريحَها لَيُوجَدُ مِنْ مَسيرَةٍ خَمْسَمِأَةِ عامٍ‌

؛ هر كس به كارگرى در مورد دستمزدش ستم روا دارد، خداوند عمل او را تباه مى‌كند و بوى بهشت را كه از فاصله پانصد سال راه استشمام مى‌شود به او حرام مى‌گرداند». [١]

در قرآن سه عنوان داريم: ١. حبط ٢. احباط ٣. تكفير.

حبط: به معناى باطل و بى‌خاصيّت نمودن عمل است.

احباط: ثواب اعمال پيشين بر اثر گناهان بعد از بين برود.

تكفير: كيفر گناهان پيشين بر اثر اعمال نيك از ميان برود.

از بررسى آيات و روايات استفاده مى‌شود كه حبط كاملًا واقعيت دارد و از جمله مواردى كه حبط در آن مسلّم است مسأله كفر و ارتداد است؛ امّا گناهان ديگر آيا باعث حبط اعمال مى‌شود يا نه؟ گناهانى داريم كه در رديف كفر و شرك است و موجب باطل شدن اعمال مى‌شود، از جمله آن گناهان كه در اين حديث آمده ظلم به كارگر است و از بين بردن حق او است. در حديث دو جمله آمده:

[١]. مكارم الاخلاق، ص ٤٢٨؛ و سفينة البحار، مادّه «أجر»