گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥ - ٨ عزت و افتخار

٨: عزت و افتخار

حضرت على عليه السلام مى‌فرمايند:

«إلهى كَفى‌ بى‌ عِزّاً أنْ أكونَ لَكَ عَبْداً وكَفى‌ بى‌ فَخْراً أنْ تكونَ لى‌ ربّاً ...

؛ خدايا اين عزت، مرا بس است كه بنده تو باشم و اين افتخار برايم بس است كه تو پروردگار منى». [١]

در اين حديث روى چهار مسأله تكيه شده است: عزت، فخر، عبوديت و ربوبيّت؛ وقتى حقيقت اين چهار كلمه معلوم شود محتواى حديث هم روشن خواهد شد. عزّت يعنى سربلندى و قدرتى كه شكست‌ناپذير است؛ على عليه السلام مى‌فرمايد: من وقتى اين قدرت را پيدا مى‌كنم كه بنده تو باشم چون قدرت خداوند بى‌نهايت است و اگر قطره وجود ما به اقيانوس بى‌انتهاى خداوند پيوند يابد شكست‌ناپذير مى‌شويم و جاودانه خواهيم شد.

يكى از اصولى كه در زندگى همه امامان عليهم السلام وجود داشت، عزت نفس و دورى از ذلت بود. قرآن هم عزت را از آن خود و رسولش و مؤمنان مى‌داند:

«وَللَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ». [٢]

[١]. كتاب الخصال، باب التسعه‌

[٢]. سوره منافقون، آيه ٨