گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١ - ٦ معاد
٦: معاد
حضرت على عليه السلام مىفرمايند:
«طُوبى لِمَنْ ذَكَرَ الْمَعادَ فَاسْتَكْثَرَ مِنَ الزَّادِ
؛ خوشا به حال كسى كه به ياد معاد باشد و توشه آن را زياد كند». [١]
يكى از موضوعاتى كه بيشترين آيه در قرآن درباره آن نازل شده مسأله معاد است. آيات زيادى در مورد بهشت و دوزخ و روز حساب و سؤال و جواب روز قيامت، در قرآن وجود دارد. بيشتر اين آيات در سورههاى مكى، كه در اوايل دعوت پيامبر نازل شده، آمده است. و از آيات قرآن استفاده مىشود كه از جمله مسائلى كه پيامبران به آن دعوت مىكردند و بر آن تأكيد داشتند، مسأله معاد بود.
و اين همه تأكيد درباره معاد به خاطر اين است كه ايمان به معاد چهره ديگرى به زندگى انسان مىدهد و انسانى كه معاد را باور دارد با انسانى كه معاد را باور ندارد تفاوت دارند، آن كه معاد را باور ندارد مرگ را پايان زندگى مىداند، اما كسى كه به معاد ايمان دارد مرگ را اوّل زندگى و راحتى خود مىداند و عالم در نظرش يك مزرعه و گذرگاه است.
اعتقاد به معاد به زندگى انسان شكل، مسؤوليت و هدف مىدهد. كسى كه
[١]. غرر الحكم، ج ٢، ص ٤٦٦