گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٣ - ٢٠ جاذبه و دافعه
٢٠: جاذبه و دافعه
حضرت على عليه السلام مىفرمايند:
«مَنْ ضَيَّعَهُ الْأَقْرَبُ أُتيحُ لَهُ الْأَبْعَدُ
؛ كسى كه نزديكانش او را رها سازند، آنها كه دورند او را مىبرند». [١]
عدّهاى اين جمله امام عليه السلام را تطبيق كردند بر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كه منظور آن حضرت است و «اقرب» يعنى خويشاوندان او كه همان قريش و اهل مكّه باشند كه وقتى دست از يارى و كمك پيامبر برداشتند، دورافتادگان يعنى اهل مدينه حضرت را يارى كردند. [٢]
ولى اين جمله امام عليه السلام يك معناى وسيع و گستردهاى دارد و اشاره به اين است كه اگر افرادى كه نزديك هستند نيروهاى آماده را جذب نكنند، دشمنان آن نيروها را جذب كرده و از آنها بهرهبردارى مىكنند.
بايد بدانيم كه قانون جاذبه و دافعه يك قانون عمومى است كه بر سراسر نظام آفرينش حكومت مىكند و هيچ ذرهاى از ذرات جهان هستى از دايره حكومت جاذبه عمومى خارج نبوده و همه محكوم آنند. و انسانها هم از اين قانون مستثنا
[١]. نهجالبلاغه، حكمت ١٤
[٢]. شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ذيل حكمت ١٤