گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢ - ١٣ عامل تحقير، ذليل و توهين
١. عامل تحقير انسان:
«أزرى» يعنى عيب نهادن، تحقير كردن و پست شمردن. كسى كه در باطنش طمع داشته باشد خودش را تحقير كرده، طمع حقارت مىآورد، شخصى كه طمع دارد در مقابل ثروتمندان و اغنيا خضوع مىكند و خودش را كوچك مىكند و در انظار مردم تحقير مىشود. در نتيجه جامعه هم بر اساس قيمتگذارى خود او برايش ارزش قائل مىشود.
روايات در باب طمع فراوان است: ابوحمزه ثمالى از امام باقر عليه السلام نقل مىكند كه مىفرمايند: مردى نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد و گفت:
«عَلِّمنى يا رَسُولَ اللَّه شَيْئاً، فَقالَ صلى الله عليه و آله: عَلَيْكَ بِالْيَأْسِ مِمَّا فى أَيْدِى النّاسِ فَإنَّهُ الْغَنِىَ الْحاضِرُ، قالَ: زِدْنى يا رَسُولَ اللَّهِ قالَ: إيَّاكَ وَالطَّمَعَ فَإنَّهُ الْفَقرُ الْحاضِرُ
؛ عرض كرد: اى پيامبر خدا چيزى به من تعليم كن. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: از آنچه در دست مردم است نااميد باش كه بىنيازى آماده همين است. گفت: اى پيامبر خدا بيشتر برايم بگو: فرمود: از طمع پرهيز كن كه نيازمندى آماده همين است». [١]
همچنين امام على عليه السلام فرمودهاند:
«ثَمَرَةُ الطَّمَعِ الشِّقاءُ
؛ نتيجه طمع بدبختى است». [٢]
امام هادى عليه السلام در حديثى مىفرمايند:
«الطَّمَعُ سَجِيَّةٌ سَيِّئَةٌ
؛ طمع، خصلتى زشت است». [٣]
امام كاظم عليه السلام به هشام فرمود: «از طمع بپرهيز و به آنچه مردم دارند، چشمداشتى نداشته باش، چشمداشت به مخلوق را در خود بميران زيرا طمع، كليد هر خوارى است و عقل را مىدزدد و انسانيّت را مىدَرَد و آبرو را مىآلايد
[١]. وسائل الشيعه، ج ١١، ص ٣٢٢
[٢]. غرر الحكم، ص ٣٥٩
[٣]. الدرّة الباهرة، ص ٤٢