گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٥ - ٢٥ استفاده از عوامل طبيعى
٢٥: استفاده از عوامل طبيعى
امام صادق عليه السلام مىفرمايند:
«إنَّ نَبيّاً مِنَ الأنبياءِ مَرِضَ، فقال: لاأَتَداوى حَتَّى يكونَ الّذى أمْرَضَنِى هُو الذى يَشْفينى، فأوحى اللَّهُ تعالى إليهِ: لا أشْفِيكَ حَتّى تَتَداوى، فإنَّ الشِّفاءَ مِنّى
؛ يكى از پيامبران بيمار شد، و با خود گفت: خود را درمان نمىكنم تا همان كسى كه بيمارم كرده شفا دهد. خداوند تعالى به او وحى كرد كه: تا خود را درمان نكنى، شفايت نمىدهم، زيرا شفا دادن از من است». [١]
در روايتى از رسول خدا صلى الله عليه و آله به همين مضمون آمده كه
«تَداوُوا فإنَّ اللَّهَ تَعالى لَمْ يُنزِلْ داءً إلّاوَقَدْ أنْزَلَ اللَّهُ لَهُ شِفاءً، إلَّاالسّامَ وَالْهَرَمَ
؛ خود را مداوا كنيد زيرا خداوند متعال هيچ دردى نداده است مگر آنكه برايش شفايى نهاده، بهجز مرگ و پيرى (كه دوايى ندارد)». [٢]
و امام على عليه السلام فرموده است:
«لِكلّ عِلّةٍ دَواءٌ
؛ هر دردى، دارويى دارد». [٣]
اشتباهى كه خيلى از افراد به آن مبتلا هستند اين است كه وقتى گفته مىشود:
[١]. ميزان الحكمه، ج ٣، ص ٣٦٢
[٢]. همان مدرك
[٣]. همان مدرك