گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٤ - ٣٧ نعمتهاى الهى
تا غافل شود و خيال كند مستحق اين نعمتهاست؛ در صورتى كه خداوند ناگهانى او را عذاب مىكند كه اين عذاب براى او خيلى دردناك است.
امام على عليه السلام مىفرمايند:
«يابْنَ آدَمَ إذا رَأيتَ رَبَّكَ سُبحانَهُ يُتابِعُ عَليكَ نِعَمَهُ وأنتَ تَعْصِيْهِ فَاحْذَرْهُ؛
اى فرزند آدم، هرگاه ديدى كه گناه مىكنى و با اين حال خداى سبحان نعمتهايش را پياپى به تو ارزانى مىدارد، از او برحذر باش». [١]
بعضى تشبيه مىكنند به اينكه انسان هر چه از يك درخت بالاتر برود، وقتى سقوط كند، سقوطش دردناكتر خواهد بود، و گاهى خداوند اين كار را با بعضى افراد به خاطر اعمالشان انجام مىدهد.
نكته دوم: درباره كفران و شكرگذارى نعمت است كه كفران نعمت باعث مىشود نعمت از دست انسان برود و سپاسگذارى و قدردانى از نعمت موجب افزايش نعمت مىشود.
شكر سه قسم است:
١. شكر قلبى كه انسان در قلبش خود را مديون و قدردان خدا بداند و از خدا خشنود باشد و در مقابلش خاضع.
٢. شكر زبانى: كه زبان حمد و ثناى خدا را بگويد و نعمتهاى خداوند را اظهار كند.
٣. شكر جوارحى و عملى كه از مهمترين آنهاست كه اعضاى انسان در مسيرى قرار بگيرد كه خداوند براى آن آفريده است، چشم، زبان، گوش و جوارح ديگر را در مسير تكامل به كار بگيرد.
هيچ كس توان شكر نعمتهاى خدا را ندارد، چرا كه همين توفيق شكرگذارى هم از نعمتهاى خداست كه خود نيازمند شكر ديگرى است. به همين دليل برترين شكر آدمى اظهار عجز و ناتوانى از شكر خدا در برابر
[١]. نهج البلاغه، حكمت ٢٥