برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٢ - ادامه سوره نمل
و در پايان آيه، بار ديگر، مشركان را مخاطب ساخته، مىگويد: «آيا معبود ديگرى با خداست»؟! (أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ).
سپس بىآنكه منتظر جواب آنها باشد اضافه مىكند: «خداوند برتر و بالاتر است از آنچه براى او شريك قرار مىدهند» (تَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ).
(آيه ٦٤)- در اين آيه پنجمين سؤال را كه در مورد مبدأ و معاد است به اين صورت مطرح مىكند: آيا معبودان شما بهترند «يا كسى كه آفرينش را آغاز كرد و سپس آن را اعاده مىكند»؟! (أَمَّنْ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ).
«و كسى كه (در ميان اين آغاز و انجام) شما را از آسمان و زمين روزى مىدهد» (وَ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ).
«آيا (با اين حال باز هم معتقديد كه) معبودى با خداست» (أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ).
«به آنها بگو: (اگر چنين اعتقادى داريد) دليلتان را بياوريد اگر راست مىگوييد» (قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ).
منظور از «رزق آسمان» باران و نور آفتاب و مانند آن است، و منظور از «رزق زمين» گياهان و مواد غذايى مختلفى است كه مستقيما از زمين مىرويد يا بطور غير مستقيم از زمين نشأت مىگيرد همچون دامها، همچنين معادن و مواد گوناگونى كه انسان در زندگى خود از آن بهره مىگيرد.
(آيه ٦٥)- از آن جا كه در آيه قبل سخن از قيامت و رستاخيز به ميان آمد در اينجا اين مسأله را از جوانب مختلف مورد بررسى قرار مىدهد.
نخست به پاسخ سؤالى مىپردازد كه مشركان بارها آن را مطرح كرده بودند و مىگفتند قيامت كى بر پا مىشود؟
مىفرمايد: «بگو: هيچ كس از كسانى كه در آسمان و زمين هستند- جز خدا- از غيب آگاه نيستند، و نمىدانند كى بر انگيخته مىشوند» (قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ وَ ما يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ).
ولى اين منافات با آن ندارد كه خداوند بخشى از علم غيب را در اختيار هر كس بخواهد بگذارد.