(آيه ٧٧)- و از آنجا كه مبارزه با هر گونه اختلاف، مايه هدايت و رحمت است در اين آيه به صورت يك اصل كلى مى‌فرمايد: «قرآن، هدايت و رحمت است براى مؤمنان» (وَ إِنَّهُ لَهُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ).

آرى! هدايت و رحمت است از نظر اختلاف زدايى، و مبارزه با خرافات.

(آيه ٧٨)- و از آنجا كه گروهى از بنى اسرائيل در برابر حقايقى كه قرآن باز گو كرده بود باز مقاومت به خرج دادند و تسليم نشدند، در اين آيه مى‌افزايد: «پروردگار تو ميان آنها (در روز قيامت) به حكم خود داورى مى‌كند، و او توانا و داناست» (إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ).

(آيه ٧٩)- و از آنجا كه اين سخنان علاوه بر بيان عظمت قرآن و تهديد بنى اسرائيل، وسيله‌اى براى آرامش و آسودگى خاطر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است در اين آيه مى‌افزايد: «بنا بر اين بر خداوند توكل و تكيه كن» (فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ).

توكل بر خدايى كه عزيز است و شكست‌ناپذير، و به هر چيز عالم و آگاه.

بر او توكل كن و از مخالفتهاى آنها نترس «چرا كه تو بر حق آشكار هستى» (إِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ).

(آيه ٨٠)- در اينجا اين سؤال مطرح مى‌شود اگر قرآن حق آشكار است، پس چرا اين همه با آن مخالفت مى‌كنند، آيات بعد در واقع جوابگوى اين سؤال است.

مى‌گويد: اگر آنها اين حق مبين را پذيرا نمى‌شوند، و سخنان گرم تو در قلب سرد آنها اثر نمى‌كند جاى تعجب نيست «چرا كه تو نمى‌توانى سخنت را به گوش مردگان برسانى»! (إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‌).

مخاطب تو زندگانند، آنها كه روحى زنده و بيدار و حق طلب دارند، نه مردگان زنده نما كه تعصب و لجاجت و استمرار بر گناه، فكر و انديشه آنها را تعطيل كرده است.

«حتى كسانى كه (زنده‌اند اما) گوشهاى آنها كر است نمى‌توانى سخن خود را به آنها برسانى، (مخصوصا) هنگامى كه پشت كنند و از تو دور شوند» (وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ).