اين همان مرحله‌اى است كه جنين وارد حيات انسانى مى‌شود، كه در روايات اسلامى از آن تعبير به مرحله «نفخ روح» (دميدن روح در كالبد) شده، و اينجاست كه انسان را از همه جهان ممتاز مى‌سازد، و به او شايستگى خلافت خدا در زمين را مى‌دهد.

«پس بزرگ و پر بركت است خدايى كه بهترين آفرينندگان است» (فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ).

آفرين بر اين قدرت نمايى بى‌نظير كه در ظلمتكده رحم اين چنين تصوير بديعى با اين همه عجائب و شگفتيها، بر قطره آبى نقش مى‌زند.

آفرين بر آن علم و حكمتى كه اين همه استعداد و لياقت و شايستگى را در چنين موجود ناچيزى ايجاد مى‌كند آفرين بر او و بر خلقت بى‌نظيرش.

(آيه ١٥)- اين آيه از مسأله توحيد و شناخت مبدء به طرز زيبا و ظريفى به مسأله «معاد» منتقل مى‌شود، و مى‌گويد: اين انسان با همه شگفتيهايش تا ابد زنده نمى‌ماند، زمانى فرا مى‌رسد كه اين ساختمان عجيب از هم فرو مى‌ريزد و «شما بعد از اين زندگى همگى مى‌ميريد» (ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذلِكَ لَمَيِّتُونَ).

(آيه ١٦)- ولى براى اين كه اين تصور پيش نيايد كه با مردن انسان همه چيز پايان مى‌گيرد پس اين آفرينش با اين همه شكوه و عظمت براى اين چند روز زندگى امرى بيهوده بوده است بلا فاصله مى‌افزايد: «سپس در روز قيامت (بار ديگر به زندگى باز مى‌گرديد و) بر انگيخته مى‌شويد» البته در سطحى عاليتر و در جهانى وسيعتر و گسترده‌تر (ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ تُبْعَثُونَ).

(آيه ١٧)- باز هم نشانه‌هاى توحيد: پس از ذكر آيات انفسى اكنون به جهان برون و آيات آفاقى مى‌پردازد، و عظمت آفرينش را در آسمان و زمين منعكس مى‌كند؛ مى‌فرمايد: «ما بر بالاى سر شما هفت راه [طبقات هفتگانه آسمان‌] قرار داديم» (وَ لَقَدْ خَلَقْنا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرائِقَ).

ممكن است اين راهها طرق رفت و آمد فرشتگان باشد، و ممكن است مدار