مطرب بخوانند، و گاه تنها آهنگ، غناست؛ به اين ترتيب كه اشعار پر محتوا يا آيات قرآن و دعا و مناجات را به آهنگى بخوانند كه مناسب مجالس عيّاشان و فاسدان است، و در هر دو صورت حرام مى‌باشد.

نكته ديگر اينكه آنچه در بالا گفتيم مربوط به خوانندگى است، و اما استفاده از آلات موسيقى و حرمت آن بحث ديگرى دارد كه از موضوع اين سخن خارج است.

(آيه ٧)- اين آيه به عكس العمل اين گروه در برابر آيات الهى اشاره كرده، و در واقع آن را با عكس العملشان در برابر لهو الحديث مقايسه مى‌كند و مى‌گويد:

«و هنگامى كه آيات ما بر او خوانده مى‌شود مستكبرانه روى بر مى‌گرداند، گويى آن را نشنيده، گويى اصلا گوشهايش سنگين است» و هيچ سخنى را نمى‌شنود (وَ إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِ آياتُنا وَلَّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً).

و در پايان، كيفر دردناك چنين كسى را اين گونه بازگو مى‌كند: «او را به عذابى دردناك بشارت ده»! (فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ).

(آيه ٨)- در اين آيه به شرح حال مؤمنان راستين باز مى‌گردد كه در آغاز اين مقايسه از آنان شروع شد، در پايان نيز به آنان ختم مى‌گردد، مى‌فرمايد: «كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند، باغهاى پر نعمت بهشت از آن آنها است» (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ).

(آيه ٩)- مهمتر اينكه اين باغهاى پر نعمت بهشتى، براى آنها جاودانه است «هميشه در آن خواهند ماند» (خالِدِينَ فِيها).

«اين وعده حتمى الهى است» و عده‌اى تخلف‌ناپذير (وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا).

و خداوند نه وعده دروغين مى‌دهد، و نه از وفاى به وعده‌هاى خود عاجز است، چرا كه «اوست عزيز و حكيم» شكست‌ناپذير و دانا (وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ).

(آيه ١٠)- اين آفرينش خداست، ديگران چه آفريده‌اند؟ اين آيه از دلائل توحيد كه يكى ديگر از اساسى‌ترين اصول اعتقادى است سخن مى‌گويد.

نخست به پنج قسمت از آفرينش پروردگار كه پيوند ناگسستنى با هم دارند