(آيه ٨٦)- دگر بار دستور مى‌دهد از آنها سؤال كن و «بگو: چه كسى پروردگار آسمانهاى هفتگانه و پروردگار عرش عظيم است»؟! (قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ).

(آيه ٨٧)- باز آنها روى همان فطرت توحيدى و اعتقادى كه به اللّه به عنوان خالق هستى دارند «مى‌گويند: (همه اينها) از آن خداست» (سَيَقُولُونَ لِلَّهِ).

با اين اقرار آشكار به آنها «بگو شما (كه خود به اين واقعيت معترفيد) چرا از خدا نمى‌ترسيد» و منكر قيامت و باز گشت مجدد انسان به زندگى مى‌شويد؟! (قُلْ أَ فَلا تَتَّقُونَ).

(آيه ٨٨)- بار ديگر از آنها در باره حاكميت بر آسمانها و زمين سؤال كن و «بگو: چه كسى حكومت همه موجودات را در دست دارد»؟! (قُلْ مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ).

«و چه كسى به بى‌پناهان پناه مى‌دهد و نياز به پناه دادن ندارد»؟! (وَ هُوَ يُجِيرُ وَ لا يُجارُ عَلَيْهِ).

«اگر راستى از اين واقعيتها آگاهيد» (إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ).

(آيه ٨٩)- ديگر بار زبان به اعتراف مى‌گشايند و «مى‌گويند: (ملكوت و حاكميت و حمايت و پناه دادن در اين عالم) منحصر به خداست» (سَيَقُولُونَ لِلَّهِ).

«بگو: با اين حال چگونه (مى‌گوييد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شما را سحر كرده و) مسحور او شده‌ايد»؟ (قُلْ فَأَنَّى تُسْحَرُونَ).

(آيه ٩٠)- سر انجام به عنوان يك جمع بندى و نتيجه گيرى فشرده و كوتاه مى‌فرمايد: نه سحر است و نه جادو و نه چيز ديگر، «بله ما حق را براى آنها آورديم و روشن ساختيم و آنها دروغ مى‌گويند» (بَلْ أَتَيْناهُمْ بِالْحَقِّ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ).

(آيه ٩١)- شرك جهان را به تباهى مى‌كشد: در آيات گذشته بحثهايى در زمينه معاد و مالكيت و ربوبيت پروردگار بيان شد، در اينجا به مسأله نفى شرك پرداخته، قسمتى از انحرافات مشركان را مطرح كرده، و به آن پاسخ مى‌گويد.

نخست مى‌فرمايد: «خداوند هرگز فرزندى براى خود انتخاب نكرده و معبود