برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١ - فضيلت تلاوت سوره
«و نه از ناحيه ما (به وسيله رحمت و نيروى معنوى) يارى و همراهى مىشوند» (وَ لا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ).
(آيه ٤٤)- اين آيه اشاره به يكى از علل مهم سر كشى و طغيان افراد بىايمان كرده، مىگويد: «ما به اين گروه و پدرانشان انواع نعمتها بخشيديم تا آنجا كه عمرهاى طولانى پيدا كردند» (بَلْ مَتَّعْنا هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى طالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ).
اما به جاى اين كه اين عمر طولانى و نعمت فراوان حس شكر گزارى را در آنها تحريك كرده و سر بر آستان عبوديت حق بگذارند مايه غرور و طغيانشان شد.
ولى آيا آنها نمىبينند كه اين جهان و نعمتهايش پايدار نيست «آيا نمىبينند كه ما پيوسته به سراغ زمين آمده، و از آن (و اهلش) مىكاهيم؟» (أَ فَلا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها).
اقوام و قبايل يكى بعد از ديگرى مىآيند و مىروند و حتى دانشمندان و بزرگان و علما كه قوام زمين به آنها بود چشم از جهان فرو بستند! «آيا آنها غالبند» يا ما؟! (أَ فَهُمُ الْغالِبُونَ).
(آيه ٤٥)- سپس اين حقيقت را باز گو مىكند كه وظيفه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن است كه مردم را از طريق وحى آسمانى انذار كند، روى سخن را به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كرده مىگويد:
«به آنها بگو: (من از پيش خود چيزى نمىگويم) تنها به وسيله وحى شما را انذار مىكنم» (قُلْ إِنَّما أُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِ).
و اگر در دل سخت شما اثر نمىگذارد جاى تعجب نيست، و نه دليلى بر نقصان وحى آسمانى، بلكه به خاطر آن است كه «افراد كر، هنگامى كه انذار مىشوند سخنان را نمىشنوند»! (وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ إِذا ما يُنْذَرُونَ).
گوش شنوا لازم است تا سخن خدا را بشنود، نه گوشهايى كه آن چنان پردههاى گناه و غفلت و غرور بر آنها افتاده كه شنوايى حق را بكلى از دست داده است.
(آيه ٤٦)- به دنبال آيات گذشته كه حالت غرور و بىخبرى افراد بىايمان را منعكس مىكرد در اين آيه، مىگويد: اين بىخبران مغرور كه در حالت نعمت