(و آثار گذشتگان را ببينيد) پس بنگريد عاقبت كار مجرمان و گنهكاران به كجا رسيد»؟ (قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُجْرِمِينَ).

چگونه مى‌گوييد اين وعده‌ها به نياكان ما نيز داده شد و آنها نيز به آن اعتنا نكردند و ضررى هم نديدند؟

(آيه ٧٠)- از توطئه‌هاى آنها نگران مباش! از آنجا كه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله از انكار و مخالفت آنها رنج مى‌برد و به راستى دلش براى آنها مى‌سوخت و عاشق هدايت و بيدارى آنها بود و از سوى ديگر، همواره با توطئه‌هاى آنها مواجه بود اين آيه، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را دلدارى داده، مى‌گويد: «و (از تكذيب و انكار) آنها غمگين مباش» و زياد غصه آنها را مخور (وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ).

«و سينه‌ات از توطئه آنان تنگ نشود» كه ما پشتيبان و يار و ياور توايم‌ (وَ لا تَكُنْ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ).

(آيه ٧١)- ولى اين منكران لجوج به جاى اين كه از اين هشدار پيامبر دلسوز و مهربان و ملاحظه عاقبت كار مجرمان، پند و اندرز گيرند، باز در مقام سخريه و استهزاء بر آمده «و مى‌گويند: اگر راست مى‌گوييد اين وعده عذاب الهى، كى واقع خواهد شد»؟! (وَ يَقُولُونَ مَتى‌ هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ).

(آيه ٧٢)- در اينجا قرآن به پاسخ اين گفتار سخريه‌آميز آنها با لحنى كاملا واقع بينانه پرداخته، مى‌گويد: «به آنها بگو: شايد بعضى از آنچه را عجله مى‌كنيد نزديك و در كنار شما باشد»! (قُلْ عَسى‌ أَنْ يَكُونَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِي تَسْتَعْجِلُونَ).

چرا عجله مى‌كنيد؟ چرا مجازات الهى را كوچك مى‌شمريد؟ چرا به خود رحم نمى‌كنيد؟ آخر عذاب خدا شوخى نيست! احتمال بدهيد به خاطر همين سخنانتان قهر و غضب خدا بر سر شما سايه افكنده باشد و به همين زودى بر شما فرود آيد و نابودتان كند، اين همه سر سختى براى چيست؟

(آيه ٧٣)- سپس به بيان اين واقعيت مى‌پردازد كه اگر خداوند در مجازات شما عجله نمى‌كند، به خاطر فضل و رحمتش بر شماست، تا براى اصلاح خويش‌