برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣١ - ادامه سوره نمل
(آيه ٦٢)- در سومين سؤال، از اين سؤالات پنجگانه كه مجموعهاى از يك باز پرسى و محاكمه معنوى را تشكيل مىدهد، سخن از حل مشكلات، و شكستن بن بستها و اجابت دعاهاست.
مىگويد: آيا معبودهاى بىارزش شما بهترند «يا كسى كه دعاى مضطر و درمانده را هنگامى كه او را بخواند به اجابت مىرساند و گرفتارى و بلا را بر طرف مىكند»؟! (أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ).
آرى! در آن هنگام كه تمام درهاى عالم اسباب به روى انسان بسته مىشود و از هر نظر درمانده و مضطر مىگردد، تنها كسى كه مىتواند قفل مشكلات را بگشايد نور اميد در دلها بپاشد ذات پاك اوست و نه غير او.
از آنجا كه اين واقعيت به عنوان يك احساس فطرى در درون جان همه انسانهاست، بت پرستان نيز به هنگامى كه در ميان امواج خروشان دريا گرفتار مىشوند تمام معبودهاى خود را فراموش كرده، دست به دامن لطف «اللّه» مىزنند همان گونه كه قرآن مىگويد: «هنگامى كه سوار كشتى مىشوند خدا را مىخوانند در حالى كه پرستش را مخصوص او مىدانند». (عنكبوت/ ٦٥) سپس مىافزايد: نه تنها مشكلات و ناراحتيها را بر طرف مىسازد بلكه «شما را خلفاى زمين قرار مىدهد» (وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْأَرْضِ).
«آيا (با اين همه) معبودى با خداست»؟ (أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ).
«ولى شما كمتر متذكر مىشويد» (قَلِيلًا ما تَذَكَّرُونَ). و از اين دلائل روشن پند و اندرز نمىگيريد.
(آيه ٦٣)- در چهارمين سؤال مسأله هدايت را مطرح كرده، مىگويد: آيا اين بتها بهترند «يا كسى كه شما را در تاريكيهاى صحرا و دريا (به وسيله ستارگان) هدايت مىكند»؟ (أَمَّنْ يَهْدِيكُمْ فِي ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ).
«و كسى كه بادها را به عنوان بشارت دهندگان پيش از نزول رحمتش مىفرستد» (وَ مَنْ يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ). بادهايى كه بيانگر نزول بارانند و همانند پيك مخصوص بشارت، پيشاپيش آن حركت مىكنند.