پيامبر اعظم از نگاه قرآن و اهل بيت - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٥ - حديث
٤٢. الطبقات الكبرى: پيامبر صلى الله عليه و آله در آغاز نبوّت خود، سه سال در مكّه مخفيانه دعوت مىكرد و سپس در سال چهارم، دعوتش را علنى ساخت و به مدّت ده سال، مردم را به اسلام دعوت كرد ... تا جايى كه به سراغ تك تك قبايل و منزلگاههاى آنان مىرفت و مىفرمود: «اى مردم! بگوييد: هيچ خدايى جز اللّه نيست، تا رستگار شويد و به وسيله اين كلمه، بر عربها حاكم گرديد و عجمها در برابرتان تسليم شوند. و اگر ايمان آوريد، شهريارانى در بهشت خواهيد بود».
امّا ابولهب پشت سر ايشان حركت مىكرد و مىگفت: به حرفش گوش نكنيد. او فردى از دين برگشته و دروغگوست.
٤٣. امام على عليه السلام: خداوند، محمّد صلى الله عليه و آله را بهحق بر انگيخت تا بندگانش را از عبادت بتها، به سوى عبادت خود بيرون كشانَد و از طاعت شيطان، به طاعت خويش در آورَدْ؛ با قرآنى كه آن را آشكار نمود و استوار ساخت تا بندگان، در آن هنگام كه پروردگارشان را نمىشناختند، بشناسندش و به وجود او كه انكارش مىكردند، اعتراف كنند و هستىِ او را كه باور نمىكردند، اثبات نمايند.
٤٤. امام على عليه السلام: خداوند عز و جل محمّد صلى الله عليه و آله را بهحق بر انگيخت تا بندگانِ خود را از عبادت بندگانش به بندگىِ خويش، از تعهّدات بندگانش به تعهّدات خود، از طاعت بندگانش به طاعت خود، و از ولايت بندگانش به ولايت خود بكشانَد.
٤٥. امام باقر عليه السلام در نامه خود به يكى از خلفاى اموى: و از آن جمله است فرو گذاشتن جهاد، كه خداوند عز و جل آن را بر اعمال [ديگر] برترى داده است ... در اين باره، با آنان شرط كرده كه حدود را حفظ كنند و قدم اوّلِ آن، دعوت به طاعت خدا به جاى طاعت بندگان است و به عبادت خدا به جاى عبادت بندگان و به حاكميت خدا به جاى حاكميت بندگان.
ر. ك: ص ٩٩ (زنده كردن همه ارزشها).