حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٣٧ - متن رساله
دريابند و حديث شريف «لنا مع اللَّه حالات فيها نحن هو وهو نحن؛ لكن هو هو ونحن نحن»[١] را در خزانه جان سپارند تا از باده «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً»،[٢] جامى از دست ساقى كوثر- فداه ما وجد بالقضاء والقدر- بنوشند.
خلاصه كلام و مختصر مرام: هركس كه آيه وافى هدايه «وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها»[٣] را فهميده و خود را مؤدّب به آداب «وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً»[٤] گردانيده و در تفسير آنها حديث كافى وافى «أنا مدينة العلم وعلىّ بابها»[٥] را به چشم بصيرتْ مطالعه كرده و از آن راه، روانه طور سيناى حقيقت گشته و گوش هوش به «كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً»[٦] داده و از آن جا كه «آشنا، داند صداى آشنا»، حديث شريف «أنا مكلّم موسى من وراء الحجاب»[٧] به گوش هوش شنيده، البته به چشم وحدت بينش كه احول نبوده، مكلّم موسى را به آيات واضحة الدّلالات، با قائل احاديث قدسيه [را] يك ديده و اقتدا به روايت سراپا هدايت «خذ العلم من أفواه الرّجال»[٨] كرده، خود، بلاواسطه، چون حديده محمات، اشكال اين حديث را سؤال نكرده، جواب آن را در جميع اعضا و جوارح خود، هويدا و آشكار ديده؛ فأىّ حاجة الى البيان بعد المشاهدة والعيان ممّن فداه أرواح خلق الرّحمن.
تنبيه: هر كس اين مطلب را به گوش و هوشْ شنيده و به قلبْ فهميده، قائل قول «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ»[٩] را در عالم ذرّ و همچنين اقوال عوالم سابقه مر آن را الى البدو [و] هكذا
[١]. شرح العرشية، ج ٢، ص ١٣٢؛ إيقاظ النّائمين، ص ٧١
[٢]. سوره انسان، آيه ٢١
[٣]. سوره بقره، آيه ١٨٩
[٤]. سوره بقره، آيه ٥٨
[٥]. بحارالأنوار، ج ١٠، ص ١٢٠، ح ١ و ج ٢٤، ص ١٠٧، ح ١٥
[٦]. سوره نساء، آيه ١٦٤
[٧]. يافت نشد
[٨]. بحارالأنوار، ج ٢، ص ١٠٥
[٩]. سوره أعراف، آيه ١٧٢