حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٧٥ - پيام غدير عصمت، حجيت و خلافت عترت

پيام غدير: عصمت، حُجّيت و خلافت عترت‌[١]

يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ.[٢]

واقعه غدير- كه در ذى الحجّه سال دهم هجرى، هنگام بازگشت پيامبر صلى الله عليه و آله از حج اتفاق افتاد-، حادثه‌اى تاريخى نيست كه در كنار ديگر وقايع، بدان نگريسته شود. غدير، تنها نام يك سرزمين نيست؛ يك تفكّر است؛ نشانه و رمزى است كه از تداوم خطّ نبوّتْ حكايت مى‌كند. غدير، نقطه تلاقى كاروان رسالت، با طلايه‌داران امامت است.

آرى، غدير، يك سرزمين نيست؛ چشمه‌اى است كه تا پايان هستى مى‌جوشد، كوثرى است كه فنا برنمى‌دارد، افقى است بى‌كرانه و خورشيدى است عالم‌تاب.

در غدير، عترت، همتاى قرآن معرّفى مى‌شود:

إنّى تارك فيكم الثّقلين كتاب اللّه و عترتى أهل بيتى.[٣]

اين دو همتاى وزين، تا هميشه، جدايى ناپذيرند:

[١]*. اين مقاله، پيش از اين، در فصل نامه علوم حديث( ش ٧) منتشر شده است

[٢]. سوره مائده، آيه ٦٧

[٣]. بحار الأنوار، ج ٥، ص ٢١