حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ١٣ - رابطه قرآن و حديث

رابطه قرآن و حديث‌[١][٢]

يكى از مباحث اصلى فلسفه حديث و علوم حديث- كه نقشى زيربنايى در همه مباحث مرتبط با حديث دارد-، مسئله «رابطه حديث با قرآن» است. در اين مسئله، سخن بر سر آن است كه حديث، چه جايگاهى در كنار قرآن دارد؟ به چه ميزان در معارف دينى تأثير مى‌گذارد؟ و حدود نياز به آن در دين‌شناسى و درك معارف قرآنى چيست؟ اين پرسش‌ها و مانند آنها را با كند و كاو در اين مسئله، مى‌توان پاسخ گفت.

در دوره‌هاى پيشين، از اين مسئله به اجمال و در ضمن مباحث حديثى و قرآنى سخن مى‌رفت؛ امّا با پيدايش ديدگاه‌هاى متفاوت در اين مسئله، بويژه ديدگاه‌هايى كه به نفى حديث منتهى مى‌شوند، جايگاهى مستقل يافته، پژوهش‌هاى فراوانى در اطرافش به ثمر رسيد كه مى‌توان در اين موضوع، از اين آثار ياد كرد:

السنّة حجّيتها و مكانتها فى الإسلام و الردّ على منكريها، محمّد لقمان السلفى، المدينة: مكتبة الإيمان، ١٤٠٩ ق/ ١٩٨٩ م.

السنّة النبويّة و بيانها للقرآن الكريم، محمود احمد حسين عبد ربه، جدة: دار القبلة، ١٤١٠ ق/ ١٩٩٠ م.

[١]*. اين مقاله، پيش از اين، در فصل نامه علوم حديث( ش ٢٩) منتشر شده است

[٢]. پيش از اين نيز مقاله‌اى با عنوان« رابطه قرآن و حديث» در جلد اوّل حديث پژوهى، منتشر شده است