دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩٣
١ / ٤
گريه خودبين
٨.امام صادق عليه السلام : عالمى نزد عابدى رفت و به او گفت : نماز خواندنت چگونه است ؟ عابد گفت : از چون منى كه سال هاست خدا را عبادت مى كنم ، در باره نمازش مى پرسند ؟! عالم گفت : گريه كردنت چگونه است ؟ عابد گفت : چندان مى گريم كه اشكم روان مى شود . عالم گفت : بخندى و ترسان باشى، بِه از آن است كه بگريى، ولى بر خود بنازى . شخص خودبين و نازان ، چيزى از كردارش [به درگاه خدا] بالا نمى رود .
١ / ٥
گريه نادان
٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در پاسخ شمعون بن لاوى بن يهودا، از حواريان عيسى عليه السلام ، كه گفت : ... مرا از نشانه هاى نادان خبر ده ـ :اگر شاد شود، زياده روى و طغيان مى كند و اگر اندوهگين شود، نوميد مى گردد . اگر بخندد، قهقهه مى زند و اگر بگريد، [چون گاو ]نعره مى كشد . از نيكان، بد مى گويد . خدا را دوست ندارد و او را در نظر نمى آورد ، و از خدا شرم نمى كند و او را فرا ياد ندارد .