٢٥٩.إرشاد القلوب ـ به نقل از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ :خداى متعال فرمود : «به عزّت و جلالم سوگند ، من از بنده ام و كنيزم كه مويشان در اسلام سفيده شده است ، شرم دارم كه عذابشان كنم» . سپس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گريست . گفته شد : براى چه مى گرييد ، اى پيامبر خدا ؟ فرمود : «به حال كسانى مى گريم كه خدا از عذاب كردن آنان شرم مى كند؛ ولى آنها از نافرمانى او شرم نمى كنند» .

٢٦٠.امام على عليه السلام : من و فاطمه بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله وارد شديم . ديدم ايشان به شدّت گريه مى كند . گفتم : پدر و مادرم به فدايت ، اى پيامبر خدا ! چرا مى گريى ؟ فرمود : «اى على! شبى كه به آسمان برده شدم ، زنانى از امّتم را در عذاب شديد ديدم . از حال ايشان ناراحت شدم و براى سختىِ عذاب آنان كه ديدم ، گريه مى كنم» .

٢٦١.مستدرك الوسائل ـ به نقل از اَ نَس ـ :بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شدم . ديدم بر بوريايى دراز كشيده و آن بوريا بر پهلوى ايشان رد انداخته است . فرمود : «كس ديگرى هم با تو هست ؟». گفتم : خير . فرمود : «بدان كه اجلم نزديك شده ، و اشتياقم به ديدار پروردگارم و به ديدار برادرانم ، پيامبران پيش از من ، شدّت گرفته است» . سپس فرمود : «چيزى نزد من محبوب تر از مرگ نيست ، و مؤمن جز با ديدار خداوند ، آرام نمى گيرد» و آن گاه گريست . گفتم : چرا گريه مى كنيد ؟ فرمود : «چگونه گريه نكنم ، در حالى كه مى دانم پس از من ، چه بر امّتم نازل مى شود ؟!» . گفتم : اى پيامبر خدا ! پس از شما چه نازل مى شود ؟ فرمود : «هوس ها» .