٢٤٦.امام باقر عليه السلام ـ در يادكرد از نامه يعقوب عليه السلام به عزيز مصر ـ :يعقوب عليه السلام به او نوشت : «... فرزندى داشتم كه هيچ كس را در دنيا به اندازه او دوست نمى داشتم . او نور چشم و ميوه دل من بود . [روزى] برادرانش او را بيرون بردند و چون باز گشتند ، مدّعى شدند كه گرگ او را خورده است . پس پشتم خميد و از بس براى او گريه كردم ، بينايى ام از دست رفت» .ر .ك : ص ٢٧٥ (مويه گران) .

٧ / ٥

گريستن شعيب عليه السلام

٢٤٧.امام صادق عليه السلام : شُعيب ، از بسيار گريه كنندگان بود .ر .ك : ص ١٥٣ ح ١٠٦ .

٧ / ٦

گريستن داوود عليه السلام

٢٤٨.بحار الأنوار ـ به نقل از وهب ـ :داوود عليه السلام پس از آن كه خدا توبه اش را پذيرفت ، سى سال بر گناه خود گريست و شبانه روز گريه مى كرد .

٢٤٩.داوود عليه السلام : معبودا ! پيشانى ام زخم برداشت و چشمانم خشكيد ، از ترس سوخته شدن بدنم [در آتش دوزخ] .