دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩١
١ / ٢
گريه بدعت گذار و تباهكار
٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس به بدعتى عمل كند (/ بدعتى بگزارد)، شيطان، او را با عبادت، تنها مى گذارد و خشوع و گريه را [هم] بر او مسلّط مى كند .
٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه تباهكارىِ بنده به اوج رسد ، اختياردار چشمان خود مى گردد، به طورى كه با آنها هر اندازه بخواهد، مى گريد .
١ / ٣
گريه دروغگو
٦.امام زين العابدين عليه السلام : ترس از خدا آن نيست كه كسى بگريد و اشك هايش جارى شود، ولى پارسايى و ورعى كه او را از معاصى خدا باز دارد ، در او نباشد . اين ، در حقيقت ، ترسى دروغين است .
٧.عدّة الداعى : از جمله چيزهايى كه خداى بزرگ به داوود عليه السلام وحى فرمود ، اين بود : « . . . اى بسا ركعتى طولانى كه نمازگزار خوانده و در آن از روى خداتَرسى گريسته است ؛ امّا در نزد من به اندازه رشته ميان هسته خرمايى، ارزش ندارد؛ زيرا به دل او نگريستم و چنانش يافتم كه اگر نمازش را سلام گويد و زنى در برابرش نمايان شود و خود را به او عرضه كند ، مى پذيرد و [يا] اگر مؤمنى با او معامله كند، آن مؤمن را مى فريبد» .