خوارى استكبار و استضعاف در قرآن ٩٦ ١ - خودباورى و اتكا به نفس ص : ٩٦ در آن قرار گيرند. [در اين هنگام‌] گروه پيروان درباره پيشوايان خود مى‌گويد:
«خداوندا! اينان بودند كه ما را گمراه ساختند؛ پس كيفرشان را از آتش دو برابر كن [كيفرى براى گمراهى خودشان و كيفرى براى گمراه كردن ما].» [خداوند] مى‌فرمايد: «براى هر كدام از شما عذاب مضاعف و دو برابر است، ولى نمى‌دانيد! [زيرا اگر پيروان گمراه گرد پيشوايان گمراهى را نگرفته بودند، آنان قدرت اغواى مردم و ستمگرى را نمى‌يافتند.»] امام صادق (ع) خطاب به يكى از كارگزاران بنى اميّه مى‌فرمايد:
اگر بنى اميّه كسانى را نداشتند كه برايشان كتابت كنند، اموال عمومى را برايشان گرد آورند، در حمايت از آنان بجنگند و در جماعتشان حضور يابند، آنان هرگز قادر نبودند حق ما را بستانند و چنانچه مردم آنان را تنها مى‌گذاشتند، تهيدست مى‌شدند. «١» ٢- مستكبران:
مستكبران معمولًا در مثلّث شوم «زر و زور و تزوير» گرد مى‌آيند و با يكى كردن ابزارى كه در اختيار دارند، اهداف شوم خود را دنبال مى‌كنند. قرآن مجيد، از قارون، فرعون و هامان، به عنوان نمونه زر و زور و تزوير ياد مى‌كند و در داستان حضرت موسى (ع) آنان را در استكبار و فساد آفرينى در برابر آن حضرت و مؤمنان در جبهه واحدى معرّفى مى‌كند:
«وَ لَقَدْ ارْسَلْنا مُوسى‌ بِاياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبينٍ* الى‌ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ قارُونَ فَقالُوا سَاحِرٌ كَذَّابٌ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْحَقِّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا اقْتُلُوا ابْناءَ الَّذينَ امَنُوا مَعَهُ وَ اسْتَحْيُوا نِساءَهُمْ» «٢» و موسى را با آيات و دليل آشكار به سوى فرعون، هامان و قارون فرستاديم. پس، آنان گفتند: «او جادوگرى دروغگو است.» و هنگامى كه نشانه هايى از جانب ما برايشان آورد، [فرعون، هامان و قارون‌] گفتند: «پسران مؤمنانِ به او را بكشيد و