جهت‌گيرى كلّى اديان‌ پيامبران، كه براى هدايت بشر مبعوث شده، همگى اصول مشتركى را مطرح كرده‌اند، به گونه‌اى كه در قرآن به جاى تعبير «اديان»، تعبير «دين» آمده و دين، «اسلام» خوانده شده است؛ «١» چرا كه همه پيامبران، حامل يك دين بوده‌اند و هر يك، دين و شريعت قبلى را به صورت كاملتر ارائه داده‌اند تا اين كه بعثت پيامبران و نزول دين، با ظهور پيامبر اسلام (ص) ختم شد.
مهمترين اصلى كه محور دعوت پيامبران بوده، رهانيدن مردم از طاغوت‌ها و رساندن آنان به بندگى خداست؛ چنان كه قرآن مجيد مى‌فرمايد:
«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى‌ كُلّ امَّةٍ رَسُولًا انِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ» «٢» در ميان هر امّتى پيامبرى مبعوث كرديم كه خدا را بپرستيد و از اطاعت طاغوت بپرهيزيد.
رسيدن به مقام عبوديت، بالاترين نقطه كمال است كه آدمى براى نيل بدان آفريده شده و ديگر اهدافى كه پيامبران دنبال مى‌كردند، براى رساندن انسان و جامعه بشرى به اين نقطه بوده است. بعثت انبيا براى رفع اختلافات مردم «٣» و هدايت آنان به يكتاپرستى، تعليم و تربيت «٤»، و نيز تلاش و كوشش در جهت اقامه قسط و عدالت اجتماعى «٥»، همگى‌