پروردگارا! تو به من حكومت و سلطنت عطا فرمودى و علم تعبير خواب آموختى. اى خالق آسمان‌ها و زمين! تو ولىّ و سرپرست من در دنيا و آخرتى، مرا مسلمان بميران و به صالحان ملحق فرما.
طبيعى است كه در شرايط دشوار چاه و زندان، انسان به ياد خداست، ولى در مسند قدرت و حكومت است كه زمينه غفلت و اعراض از ياد خدا پيش مى‌آيد. از اين رو، حضرت يوسف (ع) در اوج قدرت به خدا متوسل مى‌شود تا غفلت از ياد خدا و روز قيامت او را دچار لغزش نكند.
تاريخ زندگانى بنى اسرائيل را مى‌توان به چنددوره تقسيم كرد و از گذر بررسى آن، درس‌هايى پر ارزش آموخت. اين دوره‌ها عبارتند از:
١- پيش از موسى (ع)
بنى اسرائيل، فرزندان و نوادگان حضرت يعقوب (ع) بودند. «اسرائيل» نام عبرانى يعقوب (ع) و مركب از دو كلمه «اسرا» به معناى «بنده» يا «برگزيده» و «ايل» به معناى «خدا» است. بنابراين، «اسرائيل» به معناى بنده يا برگزيده خداست. «١» يعقوب (ع) از پيامبران الهى است. او فرزند اسحاق (ع) و نواده ابراهيم بت شكن (ع) است. يعقوب (ع) را دوازده فرزند بود كه يكى از آنان، يوسف (ع)، پيامبر و برگزيده خدا بود و ديگر فرزندان، از مسلمانان و مؤمن بودند.
«اسلام» وصيت و سفارش حضرت ابراهيم (ع) و حضرت يعقوب (ع) به خاندان و فرزندان خود است:
«وَ وَصّى‌ بِها ابْراهيمُ بَنيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِىَّ انَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ الَّا وَ انْتُمْ مُسْلِمُونَ* امْ كُنْتُمْ شُهَداءَ اذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ اذْ قالَ لِبَنيهِ ما تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدى‌ قالُوا نَعْبُدُ الهَكَ وَ الهَ ابائِكَ ابْراهيمَ وَ اسْماعيلَ وَ اسْحاقَ الهاً واحِداً وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ» «٢»