مشتى محكم ظالم را كشت و بدين سبب تحت تعقيب قرار گرفت و به ناچار از ترس مأموران حكومتى، از مصر خارج شد. «١» بنى اسرائيل به دليل وعده‌اى كه از پيامبران پيش شنيده بودند، در انتظار ظهور پيامبرى بودند كه به داد آنان خواهد رسيد و از شر فرعونيان نجاتشان خواهد داد. آنان مجبور بودند كارهاى پست و دشوار انجام دهند و هرگونه ظلم و شكنجه‌اى را تحمل كنند و فريادرسى در مصر نداشتند.
٢- بعثت موسى (ع) و حاكميت بنى اسرائيل‌ حضرت موسى (ع) از مصر به مدين سفر كرد و سال‌ها در خانه حضرت شعيب (ع) به سر بُرد. سرانجام، در راه بازگشت، به مقام نبوت رسيد و مأموريت يافت كه ضمن مبارزه با فرعون، بنى اسرائيل را از ظلم و ستم او برهاند. قرآن در اين باره مى‌فرمايد:
«وَ لَقَدْ ارْسَلْنا مُوسى‌ بِاياتِنا انْ اخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ وَ ذَكِّرْهُمْ بِايَّامِ اللَّهِ انَّ فى‌ ذِلكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ» «٢» در حقيقت، موسى را با آيات خود فرستاديم [و به او فرموديم‌] كه قوم خود را از تاريكى‌ها به سوى روشنايى بيرون آور و روزهاى خدا را به يادشان آور كه بى گمان، در اين [يادآورى‌] براى هر شكيباى سپاسگزارى عبرت هاست.
موسى (ع) و برادرش به پشت گرمى نويد الهى روانه دربار فرعون شدند تا آزادى بنى اسرائيل را از او بخواهند. خداى بزرگ، آنان را چنين وعده داده بود:
«نَجْعَلْ لَكُما سُلْطاناً فَلا يَصِلُونَ الَيْكُما بِاياتِنا انْتُما وَ مِنْ اتَّبَعَكُمَا الْغالِبُونَ» «٣» براى شما، هر دو، تسلطى قرار خواهيم داد كه؛ [با وجود] آيات ما، به شما دست نخواهند يافت. شما و هر كس شما را پيروى كند، چيره خواهيد بود.
خداوند، بارها براى تنبيه فرعونيان و آزاد كردن بنى اسرائيل از دست آنان، بلاهاى‌