نَكْفرُ بِاللَّهِ وَ نَجْعَلَ لَهُ انْداداً» «١» و مستضعفان به مستكبران مى‌گويند: «وسوسه‌هاى فريبكارانه شما در شب و روز [مايه گمراهى ما شد]، هنگامى كه به ما دستور مى‌داديد به خداوند كافر شويم و همتايانى برايش قرار دهيم.» از اين روست كه قرآن كريم بر اين پاى مى‌فشارد كه تاريخ سياه حكومت‌هاى فاسدِ «فرعون» ها را بازگويد و نسل‌هاى در بند و محروم را از كانون شرارت و فساد آگاه سازد.
ب- ثروتمندان زالو صفت:
بارزترين نمود استضعاف در جامعه، فقر است كه منشأ بسيارى از محروميت‌هاى اجتماعى، فرهنگى و سياسى است، ريشه اين مصيبت بزرگ را در ظلم زر اندوزان و اغنيا بايد جست. اگر آنان حقوق محرومان را نربايند و امكان فعاليت اقتصادى را از آنان نگيرند، فقير و مستضعف در جامعه يافت نمى‌شود.
امام صادق (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«انَّ النَّاسَ مَا افْتَقَرُوا وَ لَا احْتاجُوا وَ لا جاعُوا الَّا بِذُنُوبِ الْاغْنِياءِ» «٢» مردم فقير، محتاج و گرسنه نشده‌اند، مگر به سبب گناه توانگران.
حضرت على (ع) نيز مى‌فرمايد:
«ما جاعَ فَقيرٌ الَّا بِما مَنَعَ غَنِىٌّ وَاللَّهُ تَعالى‌ سائِلُهُمْ عَنْ ذلِكَ» «٣» هيچ فقيرى گرسنه نمى‌شود مگر به سبب آنچه توانگر از او باز مى‌دارد و خدا آنان را باز خواست خواهد كرد.
در نصوص دينى از اين گونه سخنان فراوان است و پيام مشترك همه آن‌ها اين است كه محروميت مستضعفان، به دليل شكم بارگى و زر اندوزى ثروتمندان است.
«اغْنِياؤُهُمْ يَسْرِقُونَ زادَ الفُقَراءِ» «٤»