خود «معبود» باشند؛ چنان كه امام على (ع) از سياست امويان، چنين خبر داده است:
«فَاتَّخَذُوا عِبادَهُ خِوَلًا» «١» بندگان خدا را به بندگى مى‌گيرند.
٢- تحميق و استحمار مستكبران براى اين كه بتوانند بر مستضعفان جامعه سلطه يابند، توان تفكر و تجزيه و تحليل مسائل را از آنان مى‌گيرند. در جامعه استكبار زده، عموم مردم عوام هستند و قدرت تحليل و فهم مسائل را ندارند و عقلشان به چشمشان است. چون حضرت موسى (ع) در جامعه استكبار زده فرعونى براى دعوت به توحيد قيام مى‌كند، مستكبران او را به مبارزه فرا مى‌خوانند و ساحران ورزيده را براى مبارزه با او بسيج مى‌كنند. در اين جامعه، چنان حاكمان مستكبر از قيام توده عوام خيالشان راحت است كه حاضر مى‌شوند اين مبارزه در حضور آنان باشد:
«فَاجْعَلْ بَيْنَنا وَ بَيْنَكَ مَوْعِداً لا نُخْلِفُهُ نَحْنُ وَ لا انْتَ مَكاناً سُوىً* قالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزّينَةِ وَ انْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحىً» «٢» هم اكنون موعدى ميان ما و خود قرار ده كه نه ما و نه تو، از آن تخلّف نكنيم، آن هم در مكانى هموار.» گفت: «موعد من و شما روز زينت، به شرط اين كه در نيمروز و هنگام اجتماع همه باشد.» حتّى در باريان فرعون مردم را جمع مى‌كنند تا با هياهو و شعار، سبب تقويت روحيه ساحران شوند و در صورت پيروزى، آنان را تشويق كنند و از اين كه نكند مردم تحت تأثير موسى قرار گيرند، هراسى نداشتند و خيالشان از اين جهت راحت بود:
«وَ قيلَ لِلنَّاسِ هَلْ انْتُمْ مُجْتَمِعُونَ* لَعَلَّنا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ انْ كانُوا هُمُ الْغالِبينَ» «٣» و به مردم گفته شد: «آيا شما اجتماع مى‌كنيد تا اگر ساحران پيروز شدند، از آنان‌