مستكبر فرياد مى‌زند و نعره بر مى‌آورد كه: «از ما قويتر كيست؟» «١» ٢- فخر و مباهات بر امتيازات مادى‌ آنان كه برخوردارى از امور مادى را امتيازى براى خود مى‌دانند، و آن را نشانه كرامت ذاتى خويش مى‌پندارند، در قيامت نيز انتظار جايگاهى والا دارند.
قرآن كريم، سخن مترفين را كه در برابر انبيا مى‌ايستادند و از قبول دعوت آنان امتناع مى‌ورزيدند، چنين نقل مى‌كند:
«وَ قالُوا نَحْنُ اكْثَرُ امْوالًا وَ اوْلاداً وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبينَ» «٢» مترفين به پيامبران گفتند: «ما بيش از شما مال و فرزند داريم، و در آخرت نيز عذاب نخواهيم شد.» «وَ لَئِنْ اذَقْناهُ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هذالى‌ وَ ما اظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُجِعْتُ الَى رَبّى انَّ لى‌ عِنْدَهُ لَلْحُسْنى‌» «٣» و هرگاه پس از ناراحتى‌اى كه به او رسيد، رحمتى بدو بچشانيم مى‌گويد: «اين به دليل شايستگى و استحقاق من بوده است و گمان نمى‌كنم قيامت بر پا شود و [به فرض كه قيامتى باشد] هر گاه به سوى پروردگارم باز گردانده شوم، براى من نزد او پاداش‌هاى نيكوتر هست.» ٣- داورى بر اساس مادّيات‌ در بينش مستكبران، همه ارزش‌ها بر اساس مادّيات سنجيده مى‌شود و يگانه معيار قضاوت و داورى، ثروت است كه آمدنش نشان از حقانيت است و با نبودش، از هيچ ارزشى خبرى نيست. از اين رو، اعتراض اين گروه به فرماندهى حضرت طالوت آن بود كه ما از او براى رياست و زعامت شايسته تريم و او لياقت اين مقام را ندارد؛ زيرا از ثروت بى بهره است: