پيامبران در اين حركت الهى، براى منزوى ساختن مستكبران و تحقق وعده الهى مبنى بر حاكميت بخشيدن به مستضعفان، در مواقع لزوم عملًا وارد صحنه كارزار شده و با آنان مى‌جنگيده‌اند؛ چنان كه امام خمينى (قدّس سرّه) مى‌فرمايد:
همه انبياء آمدند و با قلدرها دعوا كردند. آنها كه اطراف انبيا جمع شدند، مظلومها هستند، ما هيچ نبىّ‌اى سراغ نداريم كه با يك قلدرى ساخته باشد به ضد ملت‌خودش. «١» قرآن مجيد، با شدّت و تندى مؤمنان را خطاب مى‌فرمايد كه:
«ما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فى‌ سبيلِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَضْعَفينَ ...» «٢» چرا در راه خدا و نجات مستضعفان نمى‌جنگيد؟! امام خمينى (ره) با بهره‌گيرى از همين آيه شريفه، نبرد در راه خدا و مستضعفان را در رأس برنامه‌هاى اسلام دانسته است. «٣» پيامبران الهى (ع)، خود، از طبقه فقير و محروم جامعه بوده و در تمام عمر با سختى‌ها و مشكلات همراه بوده‌اند. از اين رو، درد محرومان و مستضعفان را به خوبى درك مى‌كرده و سلطه جابرانه گروه اندك را بر توده مردم تاب نمى‌آورده‌اند. آنان به هر وسيله‌اى و در هر فرصتى حمايت خود را توده مردم در برابر زورگويان و ستمگران اعلام مى‌كرده‌اند.
امام صادق (ع) درباره حضرت عيسى (ع) مى‌فرمايد:
زمانى كه عيسى (ع) خواست با يارانش وداع كند، آنان را گرد آورد و وصيت كرد كه ضعيفان را حمايت كنند و با ستمگران همراه نشوند.
پيامبر اكرم (ص) در بيست سالگى در پيمان «حلف الفضول» شركت كرد؛ پيمانى كه مفاد آن حمايت از مظلومان و مستضعفانى بود كه اموالشان از سوى غارتگران غصب مى‌شد. آن حضرت، پس از بعثت نيز بر حضور خود در اين پيمان افتخار مى‌ورزيد و