روش‌هاى مختلفى استفاده مى‌كنند كه از جمله فقير و نيازمند نگاه داشتن آنان است. هنگامى كه مستضعفان در تنگناى اقتصادى قرار گيرند، طبيعى است كه توان مبارزه را از دست خواهند داد و وقت و انديشه آنان به امرار معاش مشغول خواهد شد و ديگر فرصت تفكر درباره وضع موجود و بررسى راه‌هاى مبارزه و اقدام نخواهند داشت. قرآن، از زبان مستكبران منافقى كه خود را در رديف ياران رسول خدا (ص) جاى داده بودند، نقل مى‌فرمايد:
«لا تُنْفِقُوا عَلى‌ مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتّى‌ يَنْفَضُّوا» «١» به ياران و اطرافيان پيامبر انفاق نكنيد تا پراكنده گردند.
بنابراين، يك راه كار مبارزاتى، تأمين اقتصادى و مادّى جامعه و مسلمانان است تا فقر، آنان را مجبور به سر خم كردن نزد مستكبران نكند و از مبارزه، به خود مشغول نگردند.
ج- كوشش براى استقلال اقتصادى‌ اگر ملتى قانع باشد و به آنچه خود دارد، اكتفا كند و در جهت پيشرفت اقتصادى و استقلال اقتصادى گام بردارد، هيچ گاه مستكبران نمى‌توانند آنان را به خضوع در پيشگاه خود وا دارند. در جهان امروز، مستكبران استعمارگر از راه‌هاى زير براى وابسته ساختن ملّت‌ها سود مى‌جويند:
- تك محصولى كردن اقتصاد كشورهاى كوچك؛ - از بين بردن اقتصاد ملّى و سنّتى؛ - تشكيل انحصارات بين‌المللى و قبضه كردن بازارهاى دنيا؛ - تاراج منابع و ذخاير؛ - وام دادن و بدهكار كردن كشورها؛ راه مبارزه با استكبار در اين زمينه، جلوگيرى از سقوط در اين دام هاست و البته، موفقّيت در همه زمينه‌ها و از جمله در اين زمينه، شكيبايى، پشتكار و استقامت مى‌طلبد.