اساسى پيش بينى شده است كه نمانيدگانش داراى شرايطى ويژه‌اند.
شرايط خبرگان رهبرى: اصل ١٠٨ قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، وضع قوانين و مقررات مربوط به شرايط و شمار خبرگان، كيفيت انتخابات و آيين نامه داخلى اين مجلس را به استثناى نخستين دوره‌اش بر عهده خود آنان واگذارده است. بر اساس نخستين قانون انتخاب خبرگان رهبرى كه در سال ١٣٥٩ ه. ش تصويب شد و آخرين اصلاحيه‌اش در سال ١٣٦٩ ه.
ش. صورت گرفت، خبرگان منتخب مردم بايد داراى شرايط زير باشند:
الف- اشتهار به ديانت و وثوق و شايستگى اخلاقى.
ب- اجتهاد در حدّى كه قدرت استنباط بعضى مسائل فقهى را داشته باشند و بتوانند ولى فقيه واجد شرايط رهبرى را تشخيص دهند.
ج- بينش سياسى و اجتماعى و آشنايى با مسائل روز.
د- معتقد بودن به نظام جمهورى اسلامى ايران.
ه- نداشتن سوابق سوء سياسى و اجتماعى ... «١» مرجع تشخيص اين شرايط، فقهاى شوراى نگهبانند، ولى كسانى كه اجتهادشان به طور صريح يا ضمنى مورد تأييد رهبر معظّم انقلاب باشد، از نظر علمى نياز به تأييد و تشخيص شوراى نگهبان ندارند.
شمار نمايندگان مجلس خبرگان رهبرى با در نظر گرفتن جمعيت هر استان، به ازاى هر يك ميليون نفر جمعيت، يك نفر است و مدّت نمايندگى نيز هشت سال است كه به طور مستقيم و با رأى مخفى مردم انتخاب مى‌شوند.
وظايف و اختيارات خبرگان رهبرى: از مجموع چند اصلى كه درباره رهبر و چگونگى انتخاب و عزل اويند، مشخص مى‌شود كه خبرگان رهبرى داراى وظايف زير مى‌باشند:
الف- انتخاب رهبر (طبق اصل ١٠٧ قانون اساسى).
ب- عزل رهبر (طبق اصل ١١١ قانون اساسى).
ج- نظارت بر كار رهبر. (لازمه اجراى اصل ١١١ قانون اساسى، نظارت دايم خبرگان بر كار رهبرى است كه مواد يك و ١٩ آيين نامه داخلى مجلس خبرگان به اين امر اشاره كرده است.)