آشنايى با نظام سياسى اسلام - نظر پور، مهدی؛ وفا، جعفر - الصفحة ٦٨

از آن مهم‌تر است آيات را براى شما بيان كرديم اگر انديشه كنيد.
به دلالت صريح اين آيه، مسلمانان نبايد با بيگانگان همانند يهوديان و مشركان، روابط سياسى و اقتصادى برقرار كنند و از آنان همراز و مشاور برگزينند. زيرا بدبينى و بدخواهى چنين كسانى نسبت به مسلمانان در حدّى است كه از هيچ خيانتى فروگذار نيستند. اگر خير و خوبى به مسلمانان برسد، همانند پيروزى‌هاى نظامى، موفقيّت‌هاى مالى و همبستگى‌هاى داخلى، ناراحت مى‌شود و هرگاه زيانى به آن‌ها برسد، خوشحال مى‌گردند.
خشم و خشونت قلبى بيگانگان كه گاه بخشى از آن در زبان و گفتارشان پديدار است علتى ديگر است. پس اگر كشور يا گروهى مسلمان داراى چنين ويژگى‌هاى رفتارى باشد، برقرار ساختن رابطه دوستى با آن نيز براى حكومت و مسلمانان راستين ناروا است.
از قرآن برمى‌آيد كه جهان كفر به مقتضاى طبيعت خود، تنها به ايجاد ارتباط با جهان اسلام و برقرارى مناسبات معمولى بسنده نمى‌كند، بلكه روابط، مقدّمه استيلا و تفوق است و استيلا، نقطه آغازين توطئه و خيانت و دشمنى است:
إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ (ممتحنه/ ٢)
اگر بر شما مسلّط شوند، دشمنانتان خواهند بود و دست و زبان خود را به بدى بر شما مى‌گشايند، و دوست دارند شما به كفر بازگرديد.
اين آيه پيامدهاى سلطه كفرپيشگان بر مسلمانان را در ابعاد نظامى، سياسى، تبليغاتى، فكرى و عقيدتى به تصوير مى‌كشد و بيان مى‌كند كه كافران همواره در پى آنند كه مسلمانان را از آيين خود بازدارند.
پاسخ به چند شبهه‌ ١- اسلام پيروان خود را از سويى به رحمت و محبّت فرا مى‌خواند و از سويى ديگر، به برائت از كفّار فرمان مى‌دهد. آيا اين دو با يكديگر ناسازگار نيستند؟
ميان اصل بشردوستى و اصل تبرّى، منافاتى نيست؛ زيرا كفّار از آن رو كه انسانند، بايد مورد رحمت قرار گيرند ولى از آن رو كه مسلمان نيستند بايد با آنان محتاطانه‌