حكومت جان مذهبى به خود نمى‌گيرد و پيوسته در جمود و ركود خواهد ماند. «١» مظاهرى از شعائر دينى‌ از شعائر و سُنن الهى در قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام بسيار ياد شده است. در اين‌جا تنها به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:
الف- مساجد مسجد، از مراكز مهمّ عبادات و تعليمات دينى است و بناى مسجد از شعائر اسلامى و واجب كفايى است. «٢» از اين رو بايد آن را به دور از عُجب و ريا و با نيّت خالص، گرامى داشت و به امور و شؤونش ارج نهاد. به علّت ارزش عبادى و جايگاه مذهبى و اجتماعى مسجد است كه ساخت و ساز، و تعمير و ترميم آن در مواردى واجب و همچنين اجتماع در آن، لازم است و تخريب غير ضرورى‌اش حرام و ممنوع است. تعظيم و تكريم مساجد چنان مهم است كه قرآن كريم، با صراحت تمام، در ساخت و تعمير آن‌ها، مدد گرفتن از بيگانگان را ناروا مى‌شمارد و اجازه نمى‌دهد كه نامسلمانان مسجدى بسازند يا ترميم كنند؛ چرا كه احياگر شعائر دينى بايد به خدا و رسول صلى الله عليه و آله و سلم معتقد باشد وگرنه به گونه‌اى تمسخر عملى و بى‌ارزش تلقّى مى‌شود. از اين رو، خداوند مى‌فرمايد:
مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ (توبه/ ١٧)
مشركان حق ندارند مساجد خدا را آباد كنند در حالى كه به كفر خويش گواهى مى‌دهند.
پس، با توجه به ارزش مكتبى و آثار سازنده‌اى كه مساجد براى مردم دارند، افزون بر مردم، دولت اسلامى نيز بايد اين شعار ثابت را ارج نهد و سنّت احياى معنوى مساجد را زنده نگاه دارد؛ زيرا هيچ مركزى از نظر شرافت، عظمت و فضيلت، و از نظر نقش هدايتى و سياسى، به پاى مساجد نمى‌رسد.
مساجد هيچ گاه رنگ تحزّب و فرقه‌گرايى به خود نمى‌گيرند و بر خلاف ديگر مراكز علمى و