ج- جلسات عمومى مجلس شوراى اسلامى‌ طبق اصل ٦٥ قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، جلسات مجلس شوراى اسلامى با حضور دو سوم نمايندگان رسميّت مى‌يابد و تصويب طرح‌هاى قانونى، كه به وسيله نمايندگان يا شوراى عالى استان‌ها ارائه مى‌شود و لوايحى كه از طريق هيأت دولت به مجلس پيشنهاد مى‌شوند، براساس آيين نامه داخلى مجلس انجام مى‌گيرد، مگر در مواردى كه نصاب مشخصى براى تصويب آن تعيين شده باشد. «١» همچنين، طبق اصل ٦٩ قانون اساسى، مذاكرات مجلس شوراى اسلامى بايد علنى باشد و گزارش كاملش از طريق راديو و روزنامه‌هاى رسمى كشور براى اطلاع مردم منتشر شود. اما در شرايط اضطرارى و در صورتى كه امنيّت كشور ايجاب كند، با تقاضاى رئيس جمهور يا يكى از وزيران و يا ده نفر از نمايندگان مجلس، جلسه غير علنى تشكيل مى‌شود.
نمايندگى‌ نمايندگى منصبى است كه از طريق انتخابات و رأى مردم فعليت مى‌يابد و داراى ويژگى‌هاى زير است: اوّل اين كه مقامى ملّى است؛ يعنى هر چند نمايندگان مجلس هر يك منتخب حوزه انتخابيه معيّنى هستند، امّا نمايندگى آنان عام و از سوى همه ملّت است؛ چون براساس اصل ٦٧ قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، نمايندگان در برابر مردم سوگند ياد مى‌كنند كه به معناى همه مردم كشور است نه حوزه انتخابيه‌اى خاص.
البته اين به معناى نفى ارتباط نمايندگان با مردم حوزه انتخابيه خود نيست. «٢» دوم اين كه نمايندگى امرى كلّى است و نمايندگان در حدود اختياراتى كه به گونه فردى به آن‌ها داده شده است و همچنين در حدود وظايف و اختياراتشان به گونه گروهى تحت عنوان مجلس شوراى اسلامى به وظايف خود عمل مى‌كنند.
سوم اين كه نماينده غير قابل عزل است؛ يعنى انتخاب كنندگان برخلاف وكالت در حقوق خصوصى، نمى‌توانند هر وقت لازم بدانند، نماينده خود را عزل كنند و نماينده تا