امام خمينى (ره) در اين باره مى‌فرمايد:
در فقه سياسى بر اين مقوله تأكيد فراوان شده است، در حدى كه امر به معروف و نهى از منكر را در گفتار و بيان منحصر نكرده، بلكه آن در مراتب قلبى، زبانى و عملى تعميم داده است و بر مؤمنانى كه در امر به معروف و نهى از منكر تساهل و تسامح مى‌كنند يا به انجام گناه راضى هستند، وعده عذاب مى‌دهد. و از انجام يك گناه نهى كرده و دستور داده است تا با كارهاى ناشايست برخورد شود و در برابر گنه‌پيشگان و مجرمان چهره در هم كشند و با آن‌ها عبوسانه برخورد نمايند. اگر در اين حدّ هم ناتوانند و شرايط زمانى و مكانى چنين اجازه‌اى به آنان نمى‌دهد، دست كم، در دل خود آن را تقبيح كنند تا درون محيط آدمى آلوده نگردد و زمينه گناه در سويداى دل او پديد نيايد. روشن است كه هدف از اين همه اهتمام و ارج گذارى بر آن، مبارزه با فساد و آلودگى اجتماعى است. «١» و اين حقيقت از سيل رواياتى كه در باب امر و نهى وارد شده است، به خوبى برمى‌آيد. «٢» در فقه شيعه، امر و نهى، «واجب توصّلى» شمرده شده است، نه واجب تعبّدى، و اين خود، دليل بر اهميّت و تسريع در تحقق عملى امر به معروف و نهى از منكر است، زيرا با توصّلى بودن آن، انجام امر و نهى آسان مى‌شود و افراد در مقام عمل دچار وسوسه قصد قربت و خلوص نيّت نمى‌شوند. و به بهانه ترس از ريا آن را واپس نمى‌زنند.
امام خمينى (ره) از فقيهانى است كه اين فريضه را واجب توصّلى دانسته است؛ يعنى بدون قصد قربت نيز تحقّق مى‌پذيرد، نه مانند نماز و حجّ كه اگر داراى نيّت خالص نباشند، باطل مى‌گردند.
اصول حاكم بر سياست خارجى‌ سياست خارجى اسلام همانند سياست داخلى‌اش، بر پايه اصولى استوار است كه اجراى صحيح آن‌ها، آثارى بسيار ارزشمند در پى خواهد داشت. بدون رعايت آن‌ها،