٢- عضويت در هيأت وزيران: هر يك از وزيران افزون بر اين كه مسؤوليت وزارتخانه خود را بر عهده دارد، به طور رسمى و قانونى عضو هيأت وزيران نيز هست و در تعيين خط مشى‌هاى سياسى دولت، تصويب لوايح، آيين نامه‌ها، تصويب نامه‌ها و تصميمات سياسى، مشاركت دارد. به همين دليل است كه هر يك از وزيران افزون بر اين كه داراى مسؤوليت فردى در برابر رئيس جمهور و مجلس است، داراى مسؤوليت جمعى نيز هست. وانگهى، وزيران براى انجام امور، در كميسيون‌هاى داخلى هيأت دولت نيز مشاركت مى‌كنند و وظيفه بررسى و اصلاح پيشنهادهاى رسيده را با همكارى ديگر اعضاى كميسيون بر عهده دارند. «١» ٣- حضور در مجلس شوراى اسلامى: از آن جا كه وزيران براساس اصل ١٣٧ قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران در برابر رئيس جمهور و مجلس مسؤول هستند، در اصل‌هاى ٨٨ و ٨٩ همين قانون پيش‌بينى شده است كه هر گاه وزيرى از سوى نمايندگان مجلس مورد سؤال يا استيضاح قرار گيرد، بايد ظرف مدت ده روز در مجلس حاضر شود و به سؤال طرح شده پاسخ دهد و در مورد استيضاح از خود دفاع كند و از مجلس رأى اعتماد بگيرد. در صورت عدم رأى اعتماد، وزير از مقام خود عزل مى‌شود و حق شركت در جلسات بعدى هيأت وزيران را ندارد. افزون بر اين، هر وزير بايد به نمايندگى از هيأت دولت براى دفاع از مواضع دولت از لايحه پيشنهادى مربوط به وزارت يا سازمان خود در مجلس حضور يابد. و يا موضع هيأت دولت را درباره طرح‌هاى ارائه شده نمايندگان مجلس بيان كند.
٤- وضع آيين نامه و صدور بخشنامه: يكى ديگر از وظايف و اختيارات وزيران، وضع آيين نامه اجرائى قوانين مربوط به حيطه كار سازمانى خود و صدور بخشنامه‌هاى داخلى است كه البته آيين نامه‌ها و قوانين نبايد مغايرتى با مصوّبات هيأت وزيران يا قانون اساسى و قوانين عادى داشته باشند.
قانون اساسى در اين باره مى‌گويد:
هر يك از وزيران در حدود وظايف و اختيارات خويش و مصوّبات هيأت وزيران حقّ وضع آيين نامه و صدور بخشنامه را دارد ... «٢»