ارتباط با ملل و دول مختلف جهان قوام نمى‌يابد و به درستى انجام نمى‌پذيرد. اين اصول ثابت، به انديشه‌ها و مواضع سياسى و امور خارجى اعتدال مى‌بخشد و آن‌ها را از تندروى‌ها و كُندروى‌ها و گرايش‌ها و تنش‌هاى تباه‌كننده باز مى‌دارد و به مسير درست درمى‌آورد. افزون بر اين، زمينه را براى پذيرش اسلام و گسترش فرهنگ اسلامى در جهان آماده و از نفوذ فكر و فرهنگ غير انسانى و طاغوتى پيشگيرى مى‌كند و گذرگاه سياست استعمارى را مسدود مى‌سازد. از اين اصول است: نفى سَبيل، تأليف قلوب، تولّى و تبرّى، پناهندگى و تأمين، قرارداد ذمّه و اعتزال.
١- نفى سبيل‌ اين اصل برگرفته از قرآن كريم و سنّت نبوى صلى الله عليه و آله و سلم است:
وَ لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا (نساء/ ١٤١)
و خداوند هرگز كافران را بر مؤمنان تسلّطى نداده است.
مقصود از نفى سبيل، بسته شدن راه سلطه كفّار بر مسلمانان است. در قوانين اسلام هر گونه سلطه سياسى، اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى نامسلمان بر مسلمان بسته شده و هيچ حكمى وضع نشده است كه موجب تسلّط كافر بر مسلمان شود. «١» نمودهايى از اصل نفى سبيل‌ اينك به‌نمودهايى از بُعد عملى اصل نفى سبيل مى‌پردازيم تا آشكار گردد كه اين مقوله چه مقدار با زندگى روزانه جامعه اسلامى قابل انطباق است:
اوّل- هر چند كافر مورد اعتماد باشد، حق قيّوميّت ديوانگان، سفيهان و كودكان يتيم مسلمان را ندارد و اگر كودكى بى‌سرپرست در «دارالاسلام» بيابند، محكوم به اسلام است و نبايد در دست كافر بماند، بلكه بايد به وسيله افراد مسلمان يا مراكز اسلامى نگهدارى شود.
دوم- مادر كافر حقِّ حِضانت بچّه شيرخوار خود را كه پدرش مسلمان است، ندارد.
سوم- كافر نسبت به مسلمان حقّ قصاص ندارد و نمى‌تواند با زن مسلمان ازدواج كند