نيروهاى مسلّح‌ نيروهاى مسلّح به شكل امروزى پديده جامعه صنعتى غربند. غربى‌ها در اثر جنگ‌هاى فراوانى كه ميانشان در گرفته است، اندك اندك به اين انديشه افتاده‌اند كه گروه‌هايى را تنها براى كارهاى نظامى گرد هم آورند و زندگى آنان را تأمين كنند و فنون نظامى را به آنان بياموزند تا همواره براى دفاع يا تهاجم به سرزمين‌هاى رقيب آماده باشند، بدين سان، اندك اندك ارتش به شكل كنونى در غرب پديد آمد و به تدريج بر حسب ضرورت در ديگر نقاط جهان نيز شكل گرفت، به گونه‌اى كه هم اكنون كمتر كشورى را مى‌توان يافت كه از نيروى نظامى منسجمى بى بهره باشد. نيروهاى مسلح در ايران اسلامى با رشد و پيشرفتشان پس از پيروزى انقلاب اسلامى و فداكارى‌هايى كه در صحنه‌هاى مختلف انقلاب و جنگ تحميلى از خود نشان دادند، اساس و بناى يك نيروى مسلّح مستقل و متّكى به خود را پى ريختند و ايران اسلامى را در رديف كشورهاى قدرتمند جهان قرار دادند.
قانون اساسى و نيروهاى مسلّح‌ در قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران، نيروهاى مسلّح، تحت دو عنوان مطرح شده‌اند كه هر يك داراى تشكيلات و مأموريت‌هايى ويژه‌اند: ارتش جمهورى اسلامى ايران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامى. در مقدّمه قانون اساسى تحت عنوان ارتش مكتبى آمده است:
در تشكيل و تجهيز نيروهاى دفاعى كشور توجه بر آن است كه ايمان و مكتب، اساس و ضابطه باشد، بدين جهت ارتش جمهورى اسلامى و سپاه پاسداران انقلاب با هدف فوق تشكيل مى‌شوند. «١» منظور از نيروهاى مسلّح، عبارتست از: ارتش، سپاه، بسيج و نيروى انتظامى كه در اين جا به طور اجمال از آن‌ها سخن خواهيم راند.
الف- ارتش جمهورى اسلامى ايران‌ ١- ارتش اسلامى:
ارتش جمهورى اسلامى ايران بايد ارتشى اسلامى باشد كه ارتشى مكتبى و مردمى‌