كه تبليغ اسلام در اين كشور مجاز بود يا به علّت ديگر، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اعلام كرد:
تارِكوُا الحَبَشَةَ ما تَرَكُوكُمْ ... «١» مردم حبشه را تا وقتى كه آسيبشان به شما نمى‌رسد به حال خود رها كنيد.
به استناد اين حديث، مسلمانان هيچ گاه در پى جنگ با حبشيان برنيامدند و بى طرفى نظامى و سياسى آنان را پذيرفتند. مسلمانان در روزگار بعدى، سياست اعتزال و قبول بى طرفى را در برابر سرزمين «نوبه» از كشورهاى آفريقا و قبرس به كار گرفتند. «٢» انواع اعتزال‌ اعتزال و بى طرفى بر دو نوع است:
اول بى‌طرفى دايم به اين معنا كه كشورى براى هميشه از دخالت د راختلاف ميان دو يا چند دولت يا قطب‌هاى شرق و غرب، اعلام بى طرفى كند؛ مثلًا در قانون، بى طرفى خود را به صورت ماده قانونى درآورد و به سازمان‌هاى بين‌المللى ابلاغ كند و آنان نيز بى طرفى‌اش را تأييد كنند؛ «٣» مانند جنبش عدم تعهّد و اعلام بى‌طرفى سوئيس، كه به صورت دايم تصميم بر عدم جانبدارى از ديگران گرفته‌اند. «٤» دوم اعتزال موقّت، عبارت است از دخالت نكردن در برخى اختلاف‌ها و جريان‌هاى اجتماعى يا نزاع موجود ميان دو كشور در مقطع خاصّ زمانى؛ مانند بى‌طرفى ايران و برخى از كشورها، در جنگ جهانى اول و دوم. «٥» مسؤوليت‌هاى اعتزال‌ اعلان بى طرفى يا قرارداد بى طرفى، مسؤوليت‌هايى براى طرفين در پى مى‌آورد كه مهم‌ترين آن‌ها عبارتند از: