آشنايى با نظام سياسى اسلام - نظر پور، مهدی؛ وفا، جعفر - الصفحة ٤٣

اين حديث بدين صورت نيز نقل شده است:
نِعْمَتانِ مَكْفُورَتانِ؛ الأَمْنُ وَالْعافِيَةُ حضرت ابراهيم عليه السلام در پايان ساختن كعبه، نخست امنيّت شهر مكّه و سپس پرستش خداى يگانه را از خداوند مى‌خواهد:
رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً وَاجْنُبْنِي وَبَنِىَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنَامَ (ابراهيم/ ٣٥)
پروردگارا! اين‌شهر [: مكه‌] را شهر امنى قرار ده، و من و فرزندانم‌را از پرستش بت‌ها دور نگاه‌دار.
و همچنين، آبادانى مكّه و وُفور نعمت را زمينه‌ساز جذب زائران خانه كعبه مى‌خواند:
فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنْ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنْ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ (ابراهيم/ ٣٧)
[خدايا] دل‌هاى گروهى از مردم را متوجّه آن‌ها بساز و از ثمرات به آن‌ها روزى ده شايد شكرگذار باشند.
ب- بُعد اخلاقى و معنوى‌ آدمى براى بهره‌برى بيشتر از مواهب طبيعت، بايد افزون بر كار و تلاش، خود را به ايمان و پارسايى بيارايد و با توبه وتضرّع، شايستگى نزول بركات آسمانى را كسب كند؛ زيرا ميان ايمان به خدا و عمران و آبادانى گونه‌اى ارتباط معنوى برقرار است:
وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنْ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ (اعراف/ ٩٦)
اگر اهل شهرها و آبادى‌ها ايمان مى‌آوردند و تقوا پيشه مى‌كردند، بركات آسمان و زمين را بر آن‌ها مى‌گشوديم.
در قرآن كريم، حضرت نوح عليه السلام استمرار امدادهاى مادّى الهى و ظهور خيرات و بركات زمين و آسمان و باغ و بوستان را از آثار استغفار مى‌داند و آثار امور معنوى را در عمران و آبادانى يادآور مى‌شود:
اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّاراً* يُرْسِلْ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَاراً* وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَاراً (نوح/ ١٢- ١٠)
از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او بسيار آمرزنده است تا از آسمان برايتان پى در پى باران فرستد و شما را با اموال و فرزندان يارى كند و برايتان بستان‌ها و نهرها برنهد.